Sophie zobaczyła, co się stało z moją twarzą. „Nie.”
Emma spojrzała na nas oboje. „To od niej?”
“Tak.”
Sophie natychmiast odsunęła pudełko od siebie, po drugiej stronie stołu. „Wyrzuć je”.
Claire obróciła kopertę w dłoniach, po czym znieruchomiała. „To nie jest adresowane do nas”.
W sekcji „CZYTAJ NAJPIERW” Vanessa napisała jeszcze jedną linijkę. Dla swojego ojca.
List
Zaniosłem list do kuchni, podczas gdy dziewczyny czekały na zewnątrz. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że o mało nie rozdarłem koperty, próbując ją otworzyć. Przygotowałem się na przeprosiny, a może na prośbę, żebym w końcu mógł zobaczyć dziewczyny po tych wszystkich latach.
Zamiast tego pierwszy wers brzmiał: Marku, zanim powiesz im, że zniknąłem całkowicie, policz, ile miesięcy mnie nie było.
Wpatrywałam się w stronę. List ciągnął się dalej. Mam raka trzustki w czwartym stadium. Moi lekarze uważają, że zostały mi tygodnie, a nie miesiące. Wiem, jak to brzmi i nie proszę, żebyś mi współczuł.
Potem nadeszła kolejka, która kazała mi usiąść przy kuchennym stole. Pudełka to nie prezenty. To paragony.
Przeczytałem jeszcze dwa razy, zanim kontynuowałem. Otwórz najpierw swoje. Jest tam czwarte pudełko. Sprawdź furgonetkę.
Wybiegłem z powrotem na zewnątrz. Kurier wciąż stał przy krawężniku i kończył wypełniać papiery. Kiedy zapytałem, sprawdził fotel pasażera, a tam stało czwarte aksamitne pudełko, mniejsze od pozostałych trzech. W środku była stara książeczka bankowa. Konto zostało otwarte w 2005 roku, miesiąc po tym, jak Vanessa wyszła z banku.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
