Łzy spływały jej po policzkach.
„I o was trzech.”
Claire powiedziała nam, że tego samego wieczoru znalazła nasze stare zdjęcie w pudełku.
Na odwrocie, wyblakłym pismem, widniały cztery podpisy i zdanie, które napisałyśmy, gdy miałyśmy osiemnaście lat:
Pewnego dnia wszystkie cztery wrócimy tutaj razem.
„Zdałam sobie sprawę, że od pięćdziesięciu lat powtarzamy «pewnego dnia»” — powiedziała Claire.
Zaśmiała się cicho, ze złamanym głosem.
„Nagle przestałam być pewna, ile takich «pewnego dnia» mi jeszcze zostało.”
Margaret objęła ją ramionami.
Potem dołączyła Susan.
Ja również.
Stałyśmy tam wszystkie cztery i płakałyśmy, podczas gdy fale obmywały nasze stopy.
Po chwili Claire odsunęła się i otarła twarz.
„Proszę, nie róbcie z tego smutnego dnia” — powiedziała. „Dlatego nie powiedziałam wam wcześniej. Chciałam jednego idealnego dnia. Chciałam zapamiętać nas śmiejące się.”
Potem sięgnęła do torby.
Przygotowała cztery kopie naszego starego zdjęcia.
Na odwrocie mojego napisała:
Dziękuję, że znałaś dziewczynę, którą byłam, zanim świat powiedział mi, kim powinnam się stać.
Nie mogłam powstrzymać łez.
„Wrócimy tutaj” — powiedziałam jej.
Claire spojrzała na mnie.
„Co?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
