Żadne z nas nie odezwało się przez chwilę. Potem spojrzała na swoją kawę.

„Jeśli Ryan nadal mnie nienawidzi” – powiedziała cicho – „rozumiem”.

Zdanie nie pasowało do żadnego ze scenariuszy, które sobie wyobrażałem. Nienawidzi jej? Gdyby była jego byłą, może. Gdyby złamała mu serce, może. Ale po co w takim razie tatuował jej twarz na jego ramieniu?

„Skąd go znasz?” zapytałem.

Smutny uśmiech przemknął jej przez twarz. „Znałam go dawno temu”.

To nie była odpowiedź. Zanim zdążyłem zapytać, wstała.

„Powinienem iść.”

“Czekać.”

„Kim jesteś?”

Przez chwilę myślałem, że w końcu coś wyjaśni. Zamiast tego pokręciła głową.

„To jest rozmowa, którą musisz odbyć ze swoim mężem”.

Potem odwróciła się i odeszła.

Przez całą drogę do domu moje myśli krążyły w kółko. Była dziewczyna. Przyjaciółka z dzieciństwa. Córka przyjaciół rodziny.

Bo żadne z tych wyjaśnień nie pasowało do całości. Ani tatuaż. Ani kłamstwa. I na pewno nie strach, który widziałem w jej oczach.

Kiedy dotarłem na nasz podjazd, byłem już podekscytowany. Ryan siedział na ganku. Gdy tylko mnie zobaczył, uśmiechnął się.

Nie odwzajemniłem uśmiechu.

Jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił. „Co się stało?”

Podszedłem prosto do niego.

„Spotkałem ją.”

Przez sekundę Ryan po prostu na mnie patrzył. Potem cała krew odpłynęła mu z twarzy. To nie było poczucie winy. To nie była panika z powodu wykrycia.

To był strach.

Dokładnie ten sam strach widziałem w piekarni.

„Kto?” zapytał.

„Wiesz kto.”

Ryan wyglądał, jakbym go uderzył. Przez kilka sekund milczał.

„Rozmawiałeś z nią?”

Skrzyżowałem ramiona.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!