“Ja wiem.”

Uśmiechnęła się.

„Chcę.”

Potem powiedziała mi, że w niedzielę przywiezie wnuki, żeby David mógł pokazać im swój warsztat.

Nie wychodził na zewnątrz od samego początku choroby.

Nawet nie przyszło mi do głowy, żeby zapytać, czy chce iść.

Karen miała.

I po raz kolejny uświadomiłem sobie, jak wiele pomocy jej odmówiłem, upierając się, że ją chronię.

„Dziękuję” powiedziałem.

„Za wszystko.”

Spojrzała na mnie.

„Tata kazał mi czekać.”

“Ja wiem.”

„Powiedział, że w końcu dojdziesz do punktu, w którym będziesz gotowy. Powiedział, że naciskanie cię wcześniej tylko wzmocni twoją determinację, by radzić sobie ze wszystkim samemu”.

„On mnie zna.”

„Prawie irytująco dobrze.”

„Nie mów mu tego.”

„Ja też mu ​​to mówię.”

Pocałowała mnie w policzek i odeszła.

Tej nocy siedziałem przy łóżku Davida.

Jego stary Seiko stał na stoliku nocnym.

Na początku tygodnia po cichu zaniosłem go do warsztatu naprawczego.

Zarysowany kryształ stał się w końcu trudny do odczytania.

Więc go wymieniłem.

Nowe szkło było idealnie przejrzyste.

Znów można było zobaczyć wskazówki.

Spojrzałam na mojego męża śpiącego w domu, który dzieliliśmy przez czterdzieści cztery lata.

Człowiek, który spędził dziesięciolecia naprawiając zepsute rzeczy.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!