„Dlaczego rysujesz na jej ciele?”
Glen spojrzał.
Ręcznik wypadł mu z ręki.
Clara spojrzała mu prosto w oczy.
Przez jedną niekończącą się sekundę żadne z nich się nie odezwało.
Moja ciotka przestała zbierać talerze.
Mój ojciec wyprostował się pod parasolem.
Ktoś wyłączył muzykę.
Twarz Glena straciła kolor.
„Proszę” – powiedział. „Pozwól mi wyjaśnić”.
To był najgorszy możliwy dobór słów.
Naturalnie, że tak.
Clara owinęła ręcznik ciasno wokół talii.
„Nie wiem, jaką historię wymyśliłeś sobie w głowie.”
„W mojej głowie?” Mój głos stał się ostrzejszy. „Moja córka właśnie rozpoznała rysunek mojego męża na twoim ciele”.
Ariel stanęła między nami i narysowała kształt w powietrzu.
„Tata rysuje szczęśliwe słońce.”
Glen uklęknął obok niej.
„Masz rację.”
Przyznanie się do winy przebiegło przez gości niczym zimna woda.
Spojrzałam na niego.
Położył jedną rękę na ramieniu Ariela.
„Zanim cię poznałam, pracowałam jako wolontariuszka w centrum sztuki w centrum miasta”.
„Wiem o tym” – warknąłem.
Wspomniał o zajęciach weekendowych i wspólnych muralach.
Nigdy nie wspomniał o Clarze.
Clara mocniej owinęła się ręcznikiem.
Glen ponownie spojrzał na tatuaż.
„Był program dla osób rekonwalescencji po operacji. Lokalni artyści pomagali im projektować rzeczy do zakrycia blizn. Nie jestem tatuażystą” – dodał szybko. „Tylko szkicowałem”.
Klara rozchyliła usta. „Sala wspólnotowa na Willow Street”.
Glen spojrzał na nią.
„Tylko kawałki.”
Dotknęła latarni morskiej.
„Pamiętam młodego mężczyznę z farbą na rękach.”
Mój ojciec spojrzał na nich.
„Nikt się nie znał?”
„Nie” – powiedziała Clara, ledwie głośniej niż kapiąca z drabinki woda.
„To było prawie 20 lat temu”.
Glen usiadł wygodniej na piętach.
„Pewnej soboty przyszła do nas pewna kobieta i poprosiła wszystkich, aby narysowali coś, co oznacza nadzieję”.
Klara zamknęła oczy.
Wydawało się, że impreza wokół nas zamarła.
Żaden talerz nie brzęczał.
Żadne dziecko nie krzyczało.
Nawet Ariel znieruchomiał.
„Właśnie przeszłam operację” – wyznała Clara.
Jej ręka spoczęła na tatuażu.
„Usunięto mi guza. Blizna biegła przez cały brzuch i nie mogłem na nią patrzeć bez myślenia o wszystkim, co prawie się wydarzyło”.
Mój ojciec wpatrywał się w nią.
„Nigdy mi tego nie mówiłeś.”
Mówiłem ci, że miałem operację.
„Mówiłeś, że to było lata temu.”
„Tak było.”
Spojrzała na niego krótko, po czym się odwróciła.
„Nie chciałam spędzić reszty życia przedstawiając się poprzez najgorszą rzecz, jaka mi się przytrafiła”.
Glen pocierał kciukiem wnętrze dłoni.
„Narysowałem latarnię morską, ponieważ stoi ona w złą pogodę, nie udając, że pogoda nie istnieje.”
Ariel oparła się o niego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
