Pozwoliłem mu zadzwonić.
Ethan zauważył nazwisko na ekranie.
„Dlaczego mój dyrektor generalny do ciebie dzwoni?”
„Może chce porady w kwestii mody”.
Jego twarz zbladła.
Zostawiłem go stojącego w kuchni.
O jedenastej wszedłem do Harrington Capital prywatnym wejściem dla kadry kierowniczej.
Daniel czekał na górze z Marissą Cole, głównym radcą prawnym zarządu i dwoma członkami komisji audytowej.
Na stole leżała gruba teczka.
Teczka Ethana.
Przez sześć miesięcy analizowałem podejrzane transakcje związane z jego oddziałem.
Zawyżone ceny konsultacji.
Umowy sprzedaży zawarte ze spółką-wydmuszką.
Koszty podróży fałszywie zaksięgowane jako koszty rozwoju klienta.
Co najgorsze, poufne informacje dotyczące przejęcia zostały najprawdopodobniej przekazane zewnętrznemu inwestorowi, zanim ogłoszenie stało się publiczne.
Inwestorem tym był Marcus Vale, przyjaciel Ethana ze studiów.
Daniel przesunął w moją stronę kolejny dokument.
„Potwierdziliśmy to dziś rano”.
Przeanalizowałem zapisy transferowe.
Poczułem ucisk w żołądku.
Dzięki tej umowie Ethan zarobił prawie 420 000 dolarów.
Mówiąc znajomym, że wydałem za dużo pieniędzy na artykuły spożywcze.
Marissa skrzyżowała ramiona.
„Możemy go zwolnić jeszcze dziś”.
„Nie” – powiedziałem.
Daniel uniósł brwi.
„Chcesz poczekać?”
„O czwartej przedstawi swoją nową strategię regionalną”.
“Tak.”
„Do zarządu?”
„I kilku inwestorów.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
