Evan roześmiał się i poklepał mnie po ramieniu, ale zobaczyłem, że jego wzrok powędrował w stronę skórzanej teczki, którą położył na toaletce. Stuknął w nią dwa razy palcami, zawsze to robił, z czystej nerwowości.
„Co jest w folderze?”
„Tylko trochę żmudnej papierkowej roboty związanej z miejscem imprezy.”
Wszedł mój starszy brat Peter, wyglądając bardzo przystojnie w smokingu. „Oto ona. Moja młodsza siostra. Gotowa?” – zapytał.
„Tak” odpowiedziałem.
Peter przytulił mnie bardzo mocno i mocno. Jednak przez ramię brata dostrzegłem szybką wymianę spojrzeń między nim a Evanem, co było dość dziwne i wyglądało na bardzo intymne.
„Co?” zapytałem go, gdy się rozstawaliśmy.
„Och, nic takiego, siostro. Dziś rano powiedziałem Evanowi, że osiem miesięcy temu nawet nie wstawałaś z łóżka. A spójrz na siebie teraz. Chyba dokonałaś świetnego wyboru” – powiedział.
„Ale ty go dla mnie wybrałeś” – przypomniałam mu.
„Zawsze cię chronię”. Peter pocałował mnie i podał ramię.
Po otwarciu drzwi kaplicy i zobaczeniu dwustu osób wpatrujących się we mnie, gdy szedłem nawą, poczułem się niezwykle szczęśliwy. Jednak w połowie drogi do ołtarza zobaczyłem Petera mówiącego coś do Evana przez mój welon. Co to było? Nie zwróciłem na to większej uwagi, bo wydawało mi się to nieistotne.
Kiedy dotarliśmy na przyjęcie, w sali panowała atmosfera muzyki, brzęku kieliszków i gratulacji dla mnie, jak pięknie wyglądam. Po raz pierwszy od trzech lat poczułam prawdziwą ulgę.
Ale potem zauważyłem Evana i Petera stojących przy torcie weselnym, rozmawiających między sobą i wznoszących do siebie kieliszki w jakimś prywatnym toaście. Peter wybuchnął śmiechem, a Evan posłał mu jeden ze swoich uśmiechów, taki, jaki polityk daje w telewizji.
Ale zanim zdążyłam do nich podejść, Sophie pociągnęła mnie za sukienkę tak mocno, że puściła nitka. Jej girlanda z kwiatów była krzywa, a jednego z butów brakowało.
„Mamo” – wyszeptała, chowając się za moją spódnicą. „Evan i wujek Peter byli niegrzeczni. Byli w pokoju z zieloną sofą. Wujek Peter trzymał papiery, a Evan powiedział mi, że ilekroć mama podpisze, pieniądze znikają, pieniądze Sophie od mojego drugiego taty”.
Świat stanął na głowie.
„Co jeszcze słyszałeś?” zapytałem, starając się, żeby mój głos brzmiał spokojnie.
„Evan powiedział: »Ona nigdy się nie dowie. Jest sama«”.
Z drugiego końca pokoju Peter nawiązał ze mną kontakt wzrokowy i szturchnął Evana, który odwrócił się, żeby mi pomachać.
Pocałowałem Sophie w głowę. „Idź i kup sobie ciasto, kochanie. Świetnie ci poszło”.
Schowałam się za kwiatami i wysłałam wiadomość do Leny, prawniczki mojego zmarłego męża, żeby sprawdzić, czy ktoś zwrócił się do mnie z prośbą o dokumenty dotyczące funduszu powierniczego Sophie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
