„Rozmawiamy teraz.”

Na drugim końcu korytarza w końcu zauważyłem Rosalie.

Stała przy wejściu na ceremonię.

Miała na sobie jasnoniebieską sukienkę.

Ktoś włożył jej w ręce bukiet.

Ona się nie uśmiechała.

Wyglądała, jakby czekała przed gabinetem dyrektora.

Natalie podążyła za moim wzrokiem.

„Czy ona o tym wie?”

“Nie wiem.”

Rosalie spojrzała w naszą stronę.

W chwili, gdy nasze oczy się spotkały, ona odwróciła wzrok.

Wyglądała na zawstydzoną.

Nie jestem podekscytowany.

Nie triumfujący.

Po prostu bardzo niekomfortowe.

Nie tego się spodziewałem.

Jeśli chciała ukraść mi chwilę, to dlaczego wyglądała, jakby chciała zniknąć?

Podszedłem do niej.

Kevin sięgnął po moje ramię.

“Pęto.”

Delikatnie się odsunąłem.

Rosalie podniosła wzrok, gdy stanąłem przed nią.

„Czy o to prosiłeś?”

Jej uścisk na bukietie zacieśnił się.

Otworzyła usta.

Nic nie wyszło.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, Corrine stanęła między nami.

„To nie jest odpowiedni moment”.

Rozejrzałem się.

Na korytarzu zebrało się około 30 gości.

Po pokoju przechodziły szepty.

Wszyscy wiedzieli, że coś się dzieje.

Nikt nie wiedział co.

Spojrzałem na Corrine.

“Faktycznie…”

Uśmiechnąłem się.

„Myślę, że teraz jest idealny moment”.

Jej ramiona się rozluźniły.

Ona wzięła mój uśmiech za poddanie się.

„Więc rozumiesz?”

“Ja robię.”

Na jej twarzy odmalowała się ulga.

“Dziękuję.”

Skinąłem głową.

„Rosalie z pewnością może iść przede mną.”

Kevin odetchnął.

„Więc wszystko w porządku?”

Spojrzałem na niego.

“NIE.”

Potem stanąłem twarzą w twarz z Corrine.

„Mam jeden warunek.”

Jej uśmiech zniknął.

„Jaki stan?”

Spojrzałem na Rosalie.

A potem z powrotem do Corrine.

„Kiedy te drzwi się otworzą, zanim ona zrobi pierwszy krok w głąb przejścia…”

Podniosłem głos, aby wszyscy siedzący w pobliżu mogli mnie usłyszeć.

„Chcę, żebyś powiedział wszystkim dokładnie, dlaczego ona idzie przed panną młodą”.

Na korytarzu zapadła całkowita cisza.

Uśmiech Corrine zniknął.

Spojrzała na Rosalie.

“Zacząć robić.”

Rosalie się nie ruszyła.

Głos Corrine stał się ostrzejszy.

„Powiedz im.”

Oczy Rosalie napełniły się łzami.

Szepnęła coś, czego ledwo usłyszałem.

„Nie mogę.”

Corrine zacisnęła szczękę.

“Tak.”

Podeszła bliżej.

“Możesz.”

Rosalie spojrzała na Kevina.

A potem na mnie.

Na koniec opuściła bukiet.

„Nigdy tego nie chciałem”.

Wyraz twarzy Corrine stwardniał.

„Rozalia.”

Powoli pokręciła głową.

Mówiłem ci, że to zły pomysł.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!