“Chciałem tylko…”
Jej głos się załamał.
„…aby oddać ci jedną rzecz, którą ukradli”.
Rosalie otarła oczy.
“Nie możesz.”
Corrine zwróciła się do mnie.
“Nie chciałem cię skrzywdzić.”
“Myślałem…”
Rozejrzała się bezradnie.
„Pomyślałem, że jeśli raz przejdzie do ołtarza, może w końcu się zagoi. Przekonałem sam siebie, że pożyczenie twojej chwili odda jej ten moment”.
Wierzyłem, że mówiła poważnie.
To prawie pogorszyło sprawę.
Ponieważ przekonała samą siebie, że kradzież mojej chwili jest aktem miłości.
Spojrzałem na Kevina.
„Od jak dawna wiesz?”
Przełknął ślinę.
“Kilka miesięcy.”
“Kilka?”
„Mama zapytała mnie, kiedy już zarezerwowaliśmy miejsce.”
Spojrzałam na niego.
“Zgodziłeś się?”
Powiedziałem jej, że to zły pomysł. Ale jej nie powstrzymałem.
“Nie wiedziałeś jak…”
Zaśmiałem się cicho.
„Zamiast tego postanowiłeś, że to ja będę tym, który złoży ofiarę”.
„To nie miało tak być”.
„Jak to więc miało wyglądać?”
„Pomyślałem, że jeśli przetrwamy ceremonię, to później będziemy mogli wszystko wyjaśnić”.
“A potem?”
Pokręciłem głową.
„Po tym, jak wszyscy zobaczyli, jak inna kobieta wchodzi na mój ślub?”
Nie odpowiedział.
Rosalie wyglądała na przerażoną.
“Powiedziałaś mu, żeby jej o tym nie mówił?”
Corrine skinęła głową.
„Wiedziałem, że odmówi”.
Rosalie odwróciła wzrok.
“Ja też odmówiłem.”
Wszystkie głowy zwróciły się w jej stronę.
“Co?” zapytał Kevin.
Spojrzała na mnie.
„Wielokrotnie powtarzałem mamie, że tego nie chcę”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
