Nigdy jej nie dekorowałam, bo nie wiedziałam, kim się stała.
Nie chciałem budować muzeum dla ośmiolatka i zmuszać dwunastolatka do mieszkania w nim.
Gdy zobaczyła pusty pokój, spojrzała na niego zdezorientowana.
„Nie zrobiłeś tego dla mnie?”
„Czekałem, aż dokonasz wyboru.”
Podeszła do okna.
„Czy ściany mogą być zielone?”
„Jakikolwiek odcień.”
„Nie, nie jest to zielony kolor.”
„Absolutnie nie jest to kolor jasnozielony.”
„A ja chcę biurko.”
„Będziesz potrzebować jednego.”
„Prawdziwe biurko. Nie takie malutkie.”
„Znajdziemy prawdziwe biurko.”
Odwróciła się w moją stronę.
„Czy mogę zamknąć drzwi?”
Pytanie bolało.
„Tak. Ale muszę mieć możliwość wejścia w razie nagłego wypadku.”
Ona to rozważyła.
„Czy możemy prosić o taką, przy której najpierw trzeba zapukać?”
„Zapukam, nawet jeśli nie będzie zamka.”
Skinęła głową.
Pierwszej nocy Lily nie mogła spać.
Ja też nie mogłem.
O drugiej nad ranem pojawiła się w moich drzwiach, trzymając poduszkę.
„Miałem sen, że Vanessa po mnie przyszła.”
Odsunąłem się.
„Możesz tu spać.”
Weszła do łóżka, ale trzymała się blisko jego krawędzi, zachowując między nami ostrożny dystans.
Po kilku minutach zapytała: „Czy jesteś zły, że im uwierzyłam?”
“NIE.”
„Powiedziałem o tobie w sądzie złe rzeczy.”
„Miałeś osiem lat.”
„Wiedziałem, że część z tego nie jest prawdą”.
„Próbowałeś zachować bezpieczeństwo.”
„Tak powiedział terapeuta.”
„Ona ma rację.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
