Wtedy Roman szepnął coś, co sprawiło, że nawet świąteczne światełka zdawały się przygasać.
„Victor, to jest Thomas Vale.”
Wiktor zmarszczył brwi.
„Sprzątacz” – powiedział Roman. „Zanim zeznawał. Zanim wprowadzono program ochrony świadków. Zanim pogrzebał połowę wschodniego syndykatu z księgami rachunkowymi i nazwiskami”.
Przestałem liczyć.
Dawne życie mojego dziadka toczyło się w tym pokoju, na ścianie nie wisiała ani jedna fotografia.
Cichy sąsiad. Łagodny wdowiec. Człowiek, który nauczył mnie grać w szachy i powiedział, że każde kłamstwo ma bilans.
Victor przełknął ślinę. Po raz pierwszy na jego twarzy pojawiła się niepewność.
Mój dziadek spojrzał na mnie.
„Licz dalej, Eleno.”
Tak, zrobiłem.
„Siedem.”
Na zewnątrz opony chrzęściły na śniegu.
Ani jednego samochodu.
Wiele.
Czerwone i niebieskie światła padały na matowe okna.
Victor cofnął się. „Co zrobiłeś?”
Odwróciłem się.
Mój głos się trząsł, ale moje ręce pozostały nieruchome.
„Zbilansowałem budżet.”
Część 3
Drzwi wejściowe otworzyły się, zanim Victor zdążył uciec.
Detektyw Quinn weszła z sześcioma policjantami za sobą. Bez krzyków. Bez chaosu. Tylko kontrolowane ruchy, zimowe powietrze i metaliczny dźwięk przygotowywanych kajdanek.
Victor rzucił się na mnie.
Mój dziadek przeprowadził się pierwszy.
Nie szybki jak młodzieniec. Skuteczny jak ostrze.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
