„Rozprawa zostaje odroczona” – oznajmił sędzia, wstając i znikając w swoim gabinecie, nie spojrzawszy ani razu na ciężarną kobietę, którą właśnie legalnie zagłodził na śmierć.
Mój wyznaczony przez sąd adwokat, zmęczony mężczyzna z plamami kawy na krawacie, niezręcznie poklepał mnie po ramieniu, mruknął przeprosiny na temat „żelaznych umów” i wybiegł przez podwójne drzwi.
Zamarłam na twardym, drewnianym krześle. Nie mogłam oddychać. Panika była fizycznym ciężarem przygniatającym moją pierś, ciemnym, ryczącym oceanem wznoszącym się, by mnie pochłonąć w całości. Jak ja kupię pieluchy? Jak ja dziś wieczorem będę jeść?
Richard wstał, leniwie zapinając guziki skrojonej na miarę marynarki. Szepnął coś do swojego drogiego zespołu prawników, wywołując chór pochlebczych chichotów, po czym odwrócił się i zdecydowanym krokiem podszedł do mojego stolika.
Zatrzymał się kilka centymetrów od miejsca, w którym siedziałam. Wpatrywałam się w obdrapane czubki moich tanich butów, przerażona, że jeśli na niego spojrzę, roztrzaskam się na milion kawałków.
„No cóż, Claro” – mruknął Richard. Jego głos był gładkim, kulturalnym barytonem, ociekającym udawanym współczuciem i modulowanym tak, że tylko ja go słyszałam. „Mówiłem ci, że jesteś absolutnie nikim, zanim mnie poznałaś. Byłaś obiektem charytatywnym, który przebierałem na firmowe kolacje. Teraz prawo się z tym zgadza”.
Przygryzłem wewnętrzną stronę policzka, aż poczułem ostry, metaliczny smak miedzi w ustach. Zmusiłem się do przełknięcia palącej żółci upokorzenia.
Pochylił się i przysunął twarz tak blisko mojego ucha, że poczułam zapach drogiej wody kolońskiej o zapachu bergamotki i drzewa sandałowego, którą kupiłam mu na urodziny dwa lata temu.
„Zobaczymy, jak ty i twój mały bękart przeżyjecie bez mojego portfela” – zadrwił, obnażając w pełni swoje okrucieństwo. „Daję ci tydzień, zanim będziesz spał w zaułku, żebrząc przed moim biurem o ochłapy”.
Odsunął się, mocno objął Chloe wąską talię ramieniem i obdarzył mnie zadowolonym, nietykalnym uśmiechem człowieka, który wie, że już wygrał. Zamknęłam oczy, pojedyncza, gorąca łza w końcu spłynęła po moich rzęsach, modląc się do boga, który mnie słuchał, żeby podłoga się otworzyła i z litości pochłonęła mnie w ciemność.
Ale podłoga się nie otworzyła.
Zamiast tego, z głębi sali rozległ się ogłuszający, gwałtowny huk. Ciężkie, podwójne mahoniowe drzwi sali sądowej otworzyły się gwałtownie, uderzając w tynkowane ściany z taką siłą, że drewno rozprysło się w drzazgi.
Rozdział 2: Przybycie Tytana
Komornik, krępy mężczyzna drzemiący w pobliżu wykrywacza metalu, zerwał się na równe nogi, sięgając ręką do pasa. „Hej! Rozprawa odroczona, nie możesz po prostu…”
Słowa utknęły mu w gardle.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
