Przez chwilę myślałem, że to kolejny prezent ślubny. Ale kiedy go otworzył, krew mi zamarła.
W środku był zestaw kluczy. Moje klucze.
Klucze do rancza, stodoły, szopy na sprzęt. Klucze, których na pewno mu nie dałem.
Skąd je masz? – zapytałem ledwo słyszalnym głosem.
Uśmiech Alana stał się drapieżny. Avery zrobiła kopie.
Pomyślała, że to będzie miła niespodzianka. Symboliczny gest.
Uniósł pudełko wyżej, żeby ludzie wokół nas mogli je zobaczyć. Ale myślę, że potrzebujemy oryginałów, prawda?
Wraz z dokumentami przeniesienia własności. Whisky w mojej szklance zadrżała, gdy moja ręka zadrżała ze złości.
Co? No dalej, Clifford.
Nie udawaj głupiego. Jego głos był już na tyle głośny, że rozmowy wokół nas całkowicie ucichły.
Avery to twoje jedyne dziecko. Ranczo powinno być jej, powinno być nasze.
I szczerze mówiąc, mężczyzna w twoim wieku nie powinien dźwigać takiego ciężaru sam. Czułem na sobie ciężar 200 par oczu.
Muzyka ucichła. Nawet kelnerzy przerwali swoje obowiązki.
Allan perfekcyjnie to zaaranżował, tworząc publiczną sytuację, w której jakakolwiek odmowa z mojej strony wyglądałaby na samolubną i nierozsądną. Ranczo nigdzie się nie wybiera, powiedziałem ostrożnie.
I to nie jest rozmowa o tym, kiedy? Kiedy umrzesz.
Maska Allana całkowicie opadła. Avery zasługuje teraz na ochronę.
Oboje tak. A to ranczo stoi tam, zmarnowane przez starego człowieka, który ledwo daje sobie z nim radę.
Obraza była jak fizyczny cios. Kilku gości głośno westchnęło.
Zobaczyłem, jak ciotka Avery, Martha, zakrywa usta ze zdumienia. W oddali widziałem, że Avery w końcu zauważyła zamieszanie i ruszyła w jej stronę, z sukienką włóczącą się za nią i zmieszaniem wypisanym na twarzy.
Powiedziałem: „Nie, Alanie”. Mój głos był spokojniejszy, niż się czułem.
I mówiłem poważnie. Wtedy wszystko się zmieniło.
Twarz Allana wykrzywiła się z wściekłości, pozbawiona wszelkich pozorów uprzejmości. Podszedł bliżej, z oddechem gorącym od szampana i furii.
Ty uparty stary głupcze. Czy ty w ogóle wiesz, z kim zadzierasz?
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, zanim zdążyłem się cofnąć, zanim ktokolwiek zdążył interweniować, dłoń Allana uderzyła mnie w twarz z dźwiękiem, który rozniósł się echem po cichej sali przyjęć niczym strzał z pistoletu. Uderzenie było na tyle silne, że wytrąciło mnie z równowagi.
Lewa stopa poślizgnęła mi się na polerowanym marmurze i upadłam z całej siły, najpierw uderzając biodrem o podłogę, potem o ramię. Ból eksplodował w całym ciele, gdy leżałam oszołomiona, a smak krwi wypełnił mi usta w miejscu, gdzie ugryzłam się w język.
Przez chwilę panowała absolutna cisza. Potem szepty zaczęły narastać niczym fala.
Czy on go właśnie uderzył? O mój Boże, widziałeś to?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
