Margot spojrzała na mnie.
„I myliła się”.
„Ale ona będzie żoną tatusia”.
“Tak.”
„Czy to znaczy, że teraz jest dla niej ważniejsza?”
Następne słowa dobierałem ostrożnie.
„Twój ojciec kocha cię tak, jak nie kocha nikogo innego. Jest tylko jedna Margot. Nikt inny nie może być jego córką. To miejsce należy tylko do ciebie”.
„Nawet jeśli ma nową żonę?”
„Nawet gdyby miał sto nowych żon, w jego życiu i tak byłoby jedno miejsce ukształtowane dokładnie tak jak ty”.
Ona o tym pomyślała.
Potem zapytała,
„A co ze zdjęciami?”
„Będziesz na zdjęciach.”
„Skąd wiesz?”
„Ponieważ zamierzam tego dopilnować.”
Przyglądała się mojej twarzy.
„Zaufaj mi?”
Skinęła głową.
Chwilę później zapytała, czy możemy wyjść na zewnątrz, bo chciała usłyszeć stukot swoich butów na chodniku.
Więc tak zrobiliśmy.
Kręciła się po parkingu kościelnym, aż znów zaczęła się śmiać.
I kiedy tak na nią patrzyłem, zacząłem zastanawiać się, co zrobić.
Miałem całą ceremonię na myślenie.
Siedziałem w trzeciej ławce i obserwowałem, jak Emmett i Claire składają przysięgę.
Zastanawiałem się, co sprawiłoby mi satysfakcję.
Potem pomyślałem o tym, co byłoby właściwie słuszne.
To nie zawsze jest to samo.
Margot była osobą uwięzioną pośrodku.
Cokolwiek zrobiłem, miało to na celu jej ochronę, a nie zamienianie ślubu jej ojca w pole bitwy.
Pomyślałem o Phoebe.
Moja córka nigdy nie milczała, gdy ktoś, kogo kochała, był źle traktowany.
Ale rozumiała też różnicę między robieniem hałasu a osiągnięciem czegoś.
Byłaby wściekła.
Ale myślę, że poczekałaby.
Zadbałaby o to, żeby Margot jako pierwsza znalazła się na tych zdjęciach.
Wtedy by coś powiedziała.
Więc dokładnie to zrobiłem.
Przed przyjęciem znalazłam fotografa ślubnego.
Jej imię brzmiało Sofia.
Wyjaśniłem bardzo prosto, że Margot jest pięcioletnią córką pana młodego i że obiecano jej miejsce na rodzinnych fotografiach.
Gdyby ktoś próbował ją stamtąd zabrać, chciałem natychmiast o tym wiedzieć.
Sofia spojrzała na Margot w różowej sukience.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
