Po raz pierwszy od pół roku Artur zaczął mówić.
Ani słowa tu i tam.
Historie.
Nazwy.
Żarty.
Przypomniał sobie fartuch żony.
Przypomniał sobie stary zegar kuchenny.
Pamiętał zapach stygnących jabłek stojących przy otwartym oknie.
Marissa, koordynatorka zajęć, zadzwoniła do córki około 18:20, ponieważ wszyscy płakali, a nikt nie chciał, aby ta chwila zniknęła bez wiedzy rodziny.
Lila podniosła rękę do ust.
„On rozmawiał?” – zapytała.
„On mówił” – powiedział oficer.
Na jedną cudowną sekundę cały strach ode mnie odpłynął.
Wtedy młodszy oficer potarł twarz dłonią i wtedy zdałem sobie sprawę, że jest tego więcej.
„Artur nabrał energii” – powiedział.
Starszy oficer westchnął.
„Bardzo energiczny.”
Mrugnęłam.
„Jak energiczny?”
Oficerowie spojrzeli na siebie.
Młodszy z nich powiedział: „Około północy Artur zdecydował, że nie chce już być w St. Jude”.
Spojrzałam na niego.
„Uciekł?”
„Otworzył zamki w trzech zabezpieczonych drzwiach ośrodków dla osób z zaburzeniami pamięci” – powiedział starszy funkcjonariusz. „Ominął klawiaturę, na której nie miał zielonego pojęcia. Potem przekonał trzech swoich kumpli od pokera, żeby poszli z nim”.
Przez chwilę nikt się nie odzywał.
Wtedy Lila wyszeptała: „Jego kumple od pokera?”
Młodszy oficer skinął głową.
„Czterech starszych panów opuściło ośrodek około godziny 00:41. Personel nocny odkrył to podczas kontroli pokoi o godzinie 1:03. Szpital St. Jude złożył raport o incydencie o godzinie 1:17. Wkrótce potem dołączyliśmy do poszukiwań”.
Moja ręka powędrowała do czoła.
“O mój Boże.”
„Byli w porządku” – powiedział szybko starszy oficer. „Zimni, uparci, ale w porządku”.
„Gdzie oni byli?” zapytałem.
Młodszy oficer w końcu się uśmiechnął.
„W restauracji.”
Lila mrugnęła.
„Jakaś restauracja?”
„Kawa i naleśniki” – powiedział. „Arthur powiedział kelnerce, że świętują ucieczkę z więzienia”.
Zakryłam usta, przerażona i jednocześnie ulżona, i byłam niebezpiecznie bliska śmiechu.
Starszy oficer starał się zachować profesjonalizm.
Poniósł porażkę.
Kącik jego ust drgnął.
„Znaleźliśmy ich jakąś godzinę temu. Bawili się znakomicie”.
Lila cicho westchnęła, a potem wybuchnęła śmiechem.
Potem zaczęła płakać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
