Powiedziałem mu, że nie ma żadnych szans.

Jego usta drżały.

„Potem powiedział, że musi być czerwony”.

Kilku gości spojrzało po sobie.

Theo spróbował się uśmiechnąć.

„Powiedział, że w czerni wyglądam jak dyrektor zakładu pogrzebowego i nie chciał, żebym stał i wyglądał tak nieszczęśliwie”.

Ktoś cicho się zaśmiał przez łzy.

Brzmiało to dokładnie jak mój syn.

Theo zatrzymał się, żeby odzyskać równowagę.

„Ciągle mu powtarzałem, że wyzdrowieje. Mówiłem, że nie będzie pogrzebu”.

Jego głos się załamał.

„Powiedział, że ma nadzieję, że mam rację.”

Cała kaplica ucichła.

„Ale potem poprosił mnie, żebym i tak to obiecał.”

Moje ręce zaczęły drżeć.

Jack nigdy nie powiedział Danielowi ani mnie o tej rozmowie.

Kontynuował rozmowę o studiach, podróżach i wszystkim, co chciał zrobić po zakończeniu leczenia.

Trzymaliśmy się tych planów, bo sama myśl o alternatywie była nie do zniesienia.

Jednak na sześć miesięcy przed śmiercią, po cichu poprosił swojego najlepszego przyjaciela, aby przygotował się na coś, z czym nikt z nas nie chciał się zmierzyć.

Theo otarł policzki.

„Myślałam, że odmowa go jeszcze bardziej przestraszy. Więc obiecałam.”

Potem sięgnął do kieszeni sukienki.

Mimo wszystko, prawie się uśmiechnąłem.

Jackowi spodobałby się fakt, że sukienka miała kieszenie.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!