Brak wyraźnego śladu.
Tygodnie poszukiwań nie przyniosły rezultatu.
W końcu śledczy przedstawili nam możliwość, której obawia się każdy rodzic: byli przekonani, że Cynthia została porwana.
Całkowicie pogrążyłem się w pracy, bo bycie zajętym było jedyną rzeczą, która powstrzymywała moje ręce przed drżeniem.
Gary zrobił coś odwrotnego.
Przestał podróżować, przestał spotykać się z przyjaciółmi i spędzał godziny na kanapie wpatrując się w stare zdjęcia Cynthii.
Powiedział, że nigdy sobie tego nie wybaczy.
Był jeden przedmiot, wobec którego zaczął dziwnie się troszczyć: walizka, którą zabrał do Disneya.
Po powrocie do domu Gary wrzucił go na dno szafy w sypialni i odmówił dalszego używania.
Kilka miesięcy później zaproponowałem przekazanie go na cele charytatywne.
„Nie rób tego” – warknął.
Ostrość w jego głosie mnie zaskoczyła.
„Nigdy nie dotykaj tej walizki.”
Zaśmiałam się nerwowo.
„Okej. Dobrze.”
Powtarzałem sobie, że smutek sprawia, że ludzie kurczowo trzymają się dziwnych rzeczy.
W przedniej kieszeni walizki umieszczono biały lokalizator Tile.
„Do czego to służy?”
Gary ledwo spojrzał.
„Na wypadek gdyby torba zaginęła.”
Zmarszczyłem brwi.
„Jak to możliwe, że walizka, którą mamy w szafie, się zgubi?”
Nie odpowiedział.
Odpuściłem.
Czasami jego telefon dzwonił, gdy otwierałem szafę. Gary pojawiał się niemal natychmiast, sprawdzał walizkę i odkładał ją na miejsce.
Znów to wytłumaczyłem.
Smutek.
Wszystko, co dziwne w naszym domu, stało się smutkiem.
Potem, na tydzień przed moim lotem, na kolację wpadła do nas sąsiadka.
Gary opowiedział historię o tym, jak Cynthia wybrała uszy myszy w Disneyu.
„Ona chciała różowe” – powiedział.
Zatrzymałem się.
Różowy?
Podczas przesłuchania przez policję przysiągł, że były fioletowe.
Siedziałem obok niego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
