List był kontynuowany.

Pamiętała wszystko.

Mój zwyczaj rysowania kwiatów wszędzie.

Piosenki, które śpiewałam, gdy myślałam, że nikt mnie nie słyszy.

Sposób, w jaki ukrywałam swoje uczucia, gdy czułam się zraniona.

„Ludzie, którzy cię kochają, powinni wiedzieć, gdzie to boli” – napisała.

Przycisnąłem list do piersi.

Nawet po dziesięciu latach Nora nadal rozumiała mnie lepiej niż ktokolwiek inny.

Potem Leila otworzyła swoją.

W środku znajdowały się drobne skarby z dzieciństwa i kolejny list.

Czytając, łzy spływały jej po twarzy.

„Nie jesteś podła” – napisała Nora.

„Boisz się. To różnica.”

Leila załamała się kompletnie.

Przez lata myliłem jej gniew z urazą.

Myślałem, że mnie obwinia.

Zamiast tego przeżywała żałobę w samotności.

W końcu na mnie spojrzała.

„Bardzo mi jej brakowało”.

“Ja wiem.”

Jej głos się załamał.

„Ja też za tobą tęskniłam.”

Te cztery słowa rozbiły mur między nami.

Obszedłem stół dookoła i ją przytuliłem.

Po raz pierwszy od lat żadne z nas się nie odsunęło.

CZĘŚĆ 3: Ostatni dar Nory

Po przeczytaniu listów pozostała nam jedna paczka.

Ten adresowany do nas obojga.

W środku znajdowały się zdjęcia, złożona papierowa korona i ostatnia koperta.

Na froncie Nora napisała:

**PRZECZYTAJ TO NA GŁOS.**

Leila śmiała się przez łzy.

„Wciąż władczy.”

„Ona była starsza” – odpowiedziałem.

„O całe siedem minut.”

Po raz pierwszy od lat żart ten nas rozśmieszył.

List zaczynał się żartobliwie, Nora wyobrażała sobie nasze dorosłe życie i dokuczała nam, dokładnie tak, jak zawsze to robiła.

Potem wiadomość stała się poważna.

„Proszę, nie pozwól, abym stała się przestrzenią między wami.

Obawiam się, że gdy mnie już nie będzie, będziecie widzieć tylko to, czego wam brakuje, patrząc na siebie nawzajem.

Ale wy nie należycie do sióstr, które zostały.

Jesteście Gią i Leilą.

Jesteście moimi ulubionymi ludźmi.”

Łzy zamazały każde słowo.

Poprosiła nas, żebyśmy nadal świętowali urodziny.

Śmiać się.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!