Nie było mnie przez 3 minuty, a potem zobaczyłem samochód mojego narzeczonego…

Graham zmarszczył brwi.

„Usiądź tutaj.”

„Czuję się komfortowo.”

Pierwsza odezwała się jego ciotka Patricia.

„Każdy odnoszący sukcesy mężczyzna jest mentorem dla młodszych pracowników. Nie da się zniszczyć małżeństwa, bo stażysta potrzebował wsparcia”.

„Nie jesteśmy małżeństwem.”

„Wiesz, co mam na myśli.”

Maisie spuściła wzrok.

„Nigdy nie miałem zamiaru stawać między nimi.”

„To dlaczego siedzisz między nimi?” – zapytałem.

W pokoju zapadła cisza.

Uśmiech Eleanor stał się szerszy.

„Claire, zazdrość jest czymś naturalnym, ale dojrzałość oznacza jej kontrolowanie”.

Wyjąłem teczkę z torby.

„To nie jest dyskusja o zazdrości. To oficjalne zawiadomienie o zakończeniu zaręczyn”.

Wujek Grahama jęknął.

„Nad siedzeniem w pociągu?”

Spojrzałem na niego.

„Daj Maisie swoje krzesło.”

Zamrugał.

“Co?”

„Wstań i odstąp jej krzesło.”

„To śmieszne.”

„Kiedy w grę wchodzi Twój komfort, przestaje być ono tylko krzesłem.”

Nikt nie odpowiedział.

Rozesłałem kopie wniosku o rozwiązanie stowarzyszenia.

Pierwsza część dotyczyła mieszkania.

Zaliczka wyniosła 240 000 dolarów. Ja wpłaciłem 175 000 dolarów. Remont pochłonął łącznie 92 000 dolarów. Zapłaciłem 58 000 dolarów.

Eleanor kiedyś namawiała mnie, żebym wszystkie oszczędności przepisywał wyłącznie na Grahama, bo dzięki temu czułby się bezpieczniej.

Mój nieżyjący już ojciec nalegał na zawarcie umowy o wniesieniu majątku.

Zgodnie z tą umową, mój kapitał i proporcjonalna część zysku musiały zostać zwrócone w ciągu trzydziestu dni od anulowania zlecenia.

Eleanor wpatrywała się w swój podpis na ostatniej stronie.

„Prowadziłeś zapisy wszystkiego?”

„Zaczęłam je zachowywać, gdy zdałam sobie sprawę, że nikt inny nie zamierza o nich pamiętać”.

Graham wyglądał na zawstydzonego.

„Te sprawy powinny być omawiane prywatnie”.

„Zaprosiłeś dwunastu krewnych i stażystę.”

Maisie wstała.

„Powinienem wyjść.”