Ta butelka.
Jedenasta.
Ta, której nie otrzymałam tego dnia.
„Nie wyrzuciłam jej” — powiedziała, trzymając pudełko w dłoni. „Zachowałam ją. Była tam przez wszystkie te lata. Nigdy jej nawet nie otworzyłam. Jesteś teraz matką. Teraz możesz ją mieć”.
Spojrzałam na jej dłoń i nic nie powiedziałam.
„Weź ją” — powiedziała. „Nie chciałam cię wtedy skrzywdzić. Taka już jestem”.
„Nie chciałaś się skrzywdzić” — powtórzyłam. „Kupiłaś je. Kupiłaś jedenaście butelek. Przeliczyłaś pieniądze. Stałaś po nie w kolejce. A potem wyjęłaś jedną i schowałaś ją z powrotem do torby, zanim przybyli goście. Nie zapomniałaś. Nie popełniłaś błędu. Celowo ją schowałaś”.
Zamrugała.
„Nie chciałam cię skrzywdzić. Chciałam, żebyś pomyślała o swoim życiu”.
„Chciałam”, powiedziałam. „Myślałam o tym przez sześć lat. A ty po prostu powiedziałaś to wszystko za mnie, Rimmo Zacharowna. Wtedy nie wolno mi było ich mieć. Teraz wolno. Więc nigdy nie chodziło o perfumy. Chodziło o ciebie, o to, czy jestem kobietą, czy dziewczynką. I nawet teraz decydujesz. Po prostu wydałaś kolejny werdykt i oczekujesz, że będę z tego zadowolona”.
Nadal trzymała pudełko w górze.
Nie wyjęłam rąk z kieszeni płaszcza.
„Teraz jestem sama”, powiedziała. „Żanna odeszła. Zabrała ze sobą Timoszę. Teraz widzę go tylko przez telefon, a on nigdy nie stoi w miejscu – ciągle biega, więc widzę tylko tył jego głowy. Igor przychodzi, zostaje na godzinę, przynosi mi twaróg i wychodzi. Cały dzień nikogo nie ma w moim mieszkaniu. Nie mam nawet do kogo zadzwonić, Katya”.
I w tym momencie wszystko w końcu się ułożyło.
Wszystkie elementy, które tkwiły w mojej głowie przez sześć lat, poskładały się w całość.
„To ty mnie tego nauczyłaś” – powiedziałam. „Dziecko czyni kobietę kobietą. Masz dwójkę dzieci, wnuka i szafę pełną rodzinnych zdjęć. Według twoich obliczeń powinnaś być najbardziej utalentowaną kobietą na całej ulicy. A jednak stoisz tu sama, przed cudzym budynkiem, prosząc, żeby cię wpuszczono”.
Spojrzałam na nią.
„Więc wtedy kłamałaś. Dziecko cię niczym nie czyni. Dzieci zostają albo odchodzą, zależnie od tego, jak do nich mówisz”.
Stała tam po prostu, gapiąc się na mnie.
Kiedyś to ja patrzyłam na nią w ten sposób.
„Igor został” – powiedziała w końcu drżącym głosem. „Tam. Nadal mnie odwiedza. Więc nie zrobiłam wszystkiego źle”.
„Przychodzi. Sam. Bo to ja ustaliłam tę zasadę”.
Pokręciłam głową.
„Trzymasz się go jak poręczy. A on przynosi ci twaróg i milczy przez całą drogę do domu. To nie jest „zostanie”, Rimmo Zacharowna. To harmonogram”.
Odwróciłam się i włożyłam klucz do zamka drzwi wejściowych.
Zatrzasnął się.
„Czy mogę chociaż zobaczyć wnuczkę?!” „Czy to mam robić aż do śmierci?” – krzyknęła za mną.
Nie odwróciłam się.
Minęły dwa miesiące.
Igor odwiedza ją w niedzielę, bierze paczkę twarogu i idzie do domu na obiad.
W drodze powrotnej nie włącza muzyki.
Nie pytam dlaczego.
Zabrała ze sobą do domu flakon perfum.
Obserwowałem ją przez okno, jak wkładała go do torebki przed wyjściem na przystanek autobusowy.
Asya skończy cztery lata we wrześniu.
Już pytała, dlaczego Timosha ma w swoich filmach dwie babcie, skoro sama ma tylko jedną.
„Tak po prostu się stało” – powiedziałem jej.
Skinęła głową i wróciła do grania.
Następnym razem prawdopodobnie nie ujdzie mi na sucho tak prosta odpowiedź.
Przesadziłem, czy miałem rację?
Asya jest teraz na korytarzu i przymierza moje buty. Założyła je nie na te nogi i stoi tam chwiejnie, z bardzo poważną miną.
Siadam obok niej na podłodze i czekam, aż sama to zrozumie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
