Obserwowanie nieba, słońca i przesuwających się chmur to były rzeczy, które pomagały jej się otrząsnąć, gdy zaczynała się załamywać. W jakiś sposób pomagały jej zachować spokój.
„W porządku” – powiedziałem sobie. „Miejsce przy oknie nadal jest nasze”.
Następnego ranka, przy bramce na lotnisku, Emma przytuliła Buzza do piersi i wpatrywała się w ogromny samolot przez szybę.
W jakiś sposób pomogli jej zachować spokój.
„Mamo, to ten?” zapytała.
“To ten, kochanie.”
„A ja będę mógł zobaczyć chmury?”
Przyklęknąłem, aby być na jej poziomie.
“Zajmij miejsce przy oknie! Seven A. Czeka na ciebie.”
Moja córka uśmiechnęła się tym swoim małym, ostrożnym uśmiechem, który rezerwowała na bardzo ważne okazje, a mnie aż serce bolało, gdy myślałem, jak bardzo ją kocham.
„A ja będę mógł zobaczyć chmury?”
Spojrzałem w stronę lady.
Agentka przy bramce marszczyła brwi, wpatrując się w ekran, jedną ręką przyciskając słuchawkę, mamrocząc coś, czego nie słyszałem. Spojrzała na chwilę w stronę rękawa, a potem z powrotem w dół.
Nie przywiązywałem do tego większej wagi. Na lotniskach zawsze było pełno drobnych problemów, które trzeba było rozwiązać.
“Gotowa, Em?”
“Gotowy!”
Nie przywiązywałem do tego większej wagi.
Wziąłem ją za rękę, ciepłą i małą, i razem poszliśmy w stronę rękawa lotniczego.
Buzz zwisał z drugiej ręki mojej córki, a jego pluszowe skrzydła zamiatały dywan.
Szepnąłem ponownie, raczej do siebie: „Miejsce przy oknie czeka na ciebie”.
Nie miałem pojęcia, że wszystko, co przeczytałem rano, już zapoczątkowało ten dzień.
Wziąłem ją za rękę.
Weszliśmy na pokład samolotu bez żadnych przeszkód.
Dotarliśmy do rzędu nr 7 i poczułem, jak Emma mocniej ściska mój rękaw.
Jej wypchany samolot był ciasno dociśnięty do jej piersi.
Na miejscu 7A siedziała już kobieta. Wyglądała na około czterdziestkę, elegancko ubrana, z torebką schowaną starannie pod siedzeniem przed nią.
Stanąłem obok jej miejsca i posłałem jej najdelikatniejszy uśmiech.
Poczułem, jak Emma zaciska mocniej dłoń na moim rękawie.
„Przepraszam, proszę pani. Myślę, że to nasze miejsca.”
Kobieta powoli podniosła wzrok, przyglądając się mi, a potem Emmie, po czym parsknęła śmiechem.
„Zapłaciłem za miejsce przy oknie. Ty też, najwyraźniej. Brzmi jak problem.”
W tej samej chwili obok mnie pojawiła się stewardesa.
Na jej plakietce widniał napis „Lisa”.
Bez słowa podałem jej nasze karty pokładowe.
„Brzmi jak problem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
