Pani Sharp zbladła. Spojrzała z odznaczonego munduru pułkownika na moją brudną kurtkę, w końcu uświadamiając sobie, że biedny mechanik nie jest tak bezsilny, jak jej się wydawało.

„Ta dziewczyna ukradła mi pieniądze z torby” – wyjąkała.

„Czy są tam kamery?” zapytał Rob.

Dyrektor Henderson szybko skinął głową. „Tak. Monitoring korytarzy”.

„Przynieś laptopa. Już.”

Kilka minut później nagranie zostało wyświetlone przed klasą.

O 10:15 Lily weszła z listą obecności.

O 10:16 wyszła.

Jej ręce były puste.

O 10:40 wszedł woźny z wiadrem z mopem.

O godzinie 11:00 pani Sharp wróciła z kawą.

Rob skrzyżował ramiona.

„Czterdzieści sekund” – powiedział. „Chcesz, żebyśmy uwierzyli, że dziecko weszło do środka, znalazło twoją torbę, otworzyło ją, odnalazło twój portfel, wyjęło gotówkę, schowało wszystko i zniknęło bez śladu w ciągu czterdziestu sekund?”

Głos pani Sharp się podniósł. „Musiała być szybka!”

„Cofnij się o minutę przed wejściem Lily” – rozkazał Rob.

Dyrektor Henderson kliknął myszką.

Na ekranie widać było panią Sharp, która w pośpiechu opuszczała klasę. Rzuciła torebkę na krzesło obok biurka. Otworzyła się.

„Pauza” – powiedział Rob.

Wszyscy pochylili się bliżej.

Torba była szeroko otwarta. Zamek błyskawiczny w ogóle nie był zamknięty.

„Czy masz pewność, że twoje wartościowe rzeczy są bezpieczne?” zapytał Rob.

„Oczywiście” – odpowiedziała automatycznie. „Zawsze je zabezpieczam”.

„Film mówi co innego” – odpowiedział Rob. „I pokazuje też coś jeszcze”.

Rozkazał przesłać nagranie.

Lily weszła i wyszła. Nie dotknęła torby.

Potem weszła woźna. Wytarła podłogę przy biurku, odsunęła krzesło i podniosła torbę. Przez sześć sekund jej plecy zasłaniały kamerę.

„Chcę, żeby przejrzeć nagrania z kamer na korytarzu” – powiedział Rob. „Musimy zobaczyć, dokąd poszła woźna po tym pokoju. I musimy wiedzieć, gdzie była pani Sharp, zanim wróciła”.

Pani Sharp ścisnęła dłoń na biurku.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!