“Świetnie.”
Potem weszła do środka.
Poszedłem za nią.
Złapała torebkę.
„Dokąd idziesz?”
„Potrzebuję przestrzeni.”
„Proszę, nie odchodź w ten sposób.”
Odwróciła się w moją stronę.
„Jak właściwie mam stąd wyjść?”
Nie miałem odpowiedzi.
Nocowała u mojej siostry.
Następnego ranka David postawił drewnianą skrzynię na naszym stole w jadalni.
Nie mogłem oderwać od niego wzroku.
„Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś?”
Wyglądał na wyczerpanego.
„Bo byś się go pozbył.”
„Nie zrobiłbym tego.”
Spojrzał na mnie.
„Rozebrałeś łóżeczko Rosie zanim wróciłem z domu pogrzebowego.”
„To było co innego.”
„Zmusiłeś matkę, żeby usunęła zdjęcie ze szpitala”.
„Nie mogłem na to patrzeć.”
“Dokładnie.”
Usiadłem.
Dawid przesunął dłonią po klatce piersiowej.
„Nie planowałem ukrywać tego przed tobą na zawsze”.
„Osiemnaście lat to nie wieczność?”
„Cały czas myślałem, że w końcu będziesz gotowy.”
Zaśmiałem się cicho.
„Najwyraźniej nikt z nas nigdy nie był gotowy”.
Otworzyłem pudełko.
Jeden z kapeluszy noworodkowych Rosie znajdował się blisko góry.
Dotknąłem tego.
Był niemożliwie mały.
Moje ręce zaczęły się trząść.
„Pomyślałem, że jeśli zobaczę to jeszcze raz, to się załamię”.
“Ja wiem.”
„To właśnie robiłeś w garażu w każde urodziny?”
Dawid skinął głową.
„Napisałem do Hannah kolejny list.”
„Co napisałeś?”
„Wszystko, co chcieliśmy jej powiedzieć, to odwaga.”
Spojrzałem na niego.
„Powinieneś był zmusić mnie, żebym jej powiedział.”
Jego wyraz twarzy stwardniał.
„Próbowałem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
