„Jest coś, o czym powinniśmy byli ci powiedzieć dawno temu.”

Poczułem się chory.

Hannah spojrzała na mnie.

Nie mogłem spojrzeć jej w oczy.

Dawid kontynuował.

„Nie urodziłeś się sam.”

Zmarszczyła brwi.

“Co?”

„Miałaś siostrę bliźniaczkę.”

Hanna zamarła.

Głos Davida się załamał.

„Miała na imię Rosie.”

Ona się nie ruszyła.

„Urodziła się jedenaście minut po tobie.”

Jej ręce pozostały na wierzchu drewnianego pudełka.

„Zrobiła to dziewięć dni po tym, jak cię przywieźliśmy do domu”.

Cisza.

Spodziewałam się, że Hannah będzie płakać.

Nie, nie zrobiła tego.

Spodziewałem się krzyków.

Nic.

Zamiast tego zadała jedno pytanie.

„Czy wszyscy wiedzą?”

To bolało bardziej.

Dawid skinął głową.

“Tak.”

„Babcia wie?”

“Tak.”

„Wujku Matt?”

“Tak.”

„Ciociu Liso?”

“Tak.”

Spojrzała na mnie.

„Wszyscy wiedzieli?”

Przełknęłam ślinę.

“Tak.”