„Zatem zdecydowałeś, że będę czuła się winna, zanim się zorientowałam?”
“Bałem się.”
“Bałeś się?”
Jej głos się podniósł. „A co ze mną?”
“Hannah, proszę.”
„Minęło 18 lat, mamo.”
“Ja wiem.”
“Nie, nie zrobisz tego.”
Wskazała na klatkę piersiową.
„Tata wiedział, że trzeba to wszystko ratować, ale wy wszyscy pozwoliliście mi dorastać z myślą, że jestem jedynakiem”.
Dawid powiedział: „Powinienem był ci powiedzieć wcześniej”.
Odwróciła się do niego. „To dlaczego tego nie zrobiłeś?”
Zamilkł.
„Bo powiedziała nie?”
Spojrzał na mnie. „Nie o to chodzi. Oboje wahaliśmy się, czy ci powiedzieć”.
Hannah zaśmiała się raz, gorzko.
“Świetnie.”
Weszła do środka.
Poszedłem za nią.
Złapała torebkę.
“Dokąd idziesz?”
„Nie mogę teraz tu być. Potrzebuję trochę przestrzeni”.
“Proszę, nie odchodź w ten sposób.”
Spojrzała na mnie.
„Jak właściwie mam stąd wyjść?”
Nie miałem odpowiedzi.
Tę noc spędziła w domu mojej siostry.
Następnego ranka David postawił skrzynię na stole w jadalni.
Nie mogłem oderwać od niego wzroku.
„Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?”
Wyglądał na wyczerpanego.
“Pozbyłbyś się tego.”
“Nie zrobiłbym tego.”
Spojrzał na mnie.
„Rozebrałeś łóżeczko Rosie, zanim wróciłem z zakładu pogrzebowego”.
„To było co innego”.
„Zmusiłeś swoją matkę, żeby usunęła zdjęcie ze szpitala”.
“Nie mogłem na to patrzeć.”
“Dokładnie.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
