Obaj stanęli jak wryci.
„Powiedziałeś ‘córko’?” Twarz Evana zbladła.
Uśmiech Claire zniknął tak szybko, że aż się przestraszyłem. „Nie” – powiedział Evan, kręcąc głową. „Nie – to jest złe”.
Zacisnęłam ramiona wokół dziecka. „Co się stało?”
„To nie jest dziecko, jakiego chcieliśmy” – powiedziała Claire, wpatrując się we własne nowonarodzone dziecko jak w przedmiot.
„Obiecano nam coś innego” – warknęła. „Nie chcemy TEGO dziecka”.
„Zaszła pomyłka, Marianne” – powiedział Evan. „Bardzo poważna pomyłka”.
„Obiecano nam chłopca!” powiedziała Claire. „POTRZEBOWALIŚMY chłopca”.
„Pomyłka?” – zapytałam, a gniew w końcu przebił szok. „Nie wiem, co się tu dzieje, ale mam już dość słuchania, jakbyś pomyliła zamówienie w restauracji”.
Dziecko poruszyło się i zaczęło płakać. Przesunęłam je, poklepałam po plecach i podjęłam decyzję.
„Nie pozwolę ci jej zabrać” – powiedziałem.
Spojrzeli na siebie. Czy na ich twarzach malowała się ulga?
„Dobra. I tak jej nie chcemy” – powiedział Evan.
„Nigdy więcej nie chcę jej widzieć” – szlochała Claire. „Zniszczyła wszystko”.
Claire odwróciła się raz w drzwiach. Czekałem na coś – cokolwiek – jakiś przebłysk dziewczyny, z którą dorastałem. Nic tam nie było. Drzwi zamknęły się z kliknięciem.
Pielęgniarka stojąca cicho w kącie zaklęła pod nosem. „Pracuję na położnictwie od ośmiu lat” – wyszeptała. „Nigdy nie widziałam, żeby rodzice odrzucili zdrowego noworodka”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
