Pokazał mi wyciągi bankowe z firmy mojego ojca, na których było widać dziesiątki ukrytych płatności.
„Tabitha okradała firmę przez lata, jeszcze przed waszym rozwodem.”
„Jej związek z Calvinem nigdy nie był przypadkowy; wykorzystała go, żeby dostać się do rodziny i zabrać jej wszystko”.
Spojrzałem na papiery i zdałem sobie sprawę, że nie chodzi tu tylko o chciwość i pieniądze.
„To było polowanie” – szepnąłem – „a jutro idą prosto w pułapkę”.
Rozdział 3: Ostateczne rozstrzygnięcie
Poranek w dniu odczytania testamentu był niezwykle gorący jak na wiosenny dzień w mieście Phoenixville.
Założyłam prostą granatową sukienkę i związałam włosy, patrząc w lustro na spokojne odzwierciedlenie stanowczości mojego ojca.
Punktualnie o dziewiątej wszedłem do kancelarii prawnej, gdzie Penelope układała już dokumenty na dużym orzechowym biurku.
Już przed rozpoczęciem spotkania usłyszeliśmy głośny hałas dochodzący z korytarza.
„Tabitha rzeczywiście przyprowadziła ze sobą ekipę filmową” – mruknął Kyle, wchodząc za mną.
„Obecnie ćwiczy przed lustrem swoje przemówienie zwycięskie”.
Penelope zamknęła swoje portfolio z małym, znaczącym uśmiechem.
„Niech wszystko nagrywają, bo później będzie z tego bardzo ciekawy materiał wideo”.
Tabitha weszła pierwsza, ubrana w designerską czerń, tak jakby szła na pogrzeb na czerwonym dywanie.
Calvin podążał za nią, wyglądając wyjątkowo niekomfortowo w krawacie, który był zdecydowanie za ciasny na jego szyi.
Ekipa filmowa zaczęła ustawiać światła i mikrofony w biurze, jakby było planem filmowym.
„Możemy już zaczynać” – powiedziała Tabitha, krzyżując nogi z wyraźną niecierpliwością.
Penelope zajęła swoje miejsce i odchrząknęła, żeby zwrócić uwagę wszystkich.
„Przeczytam teraz ostatnią wolę i testament Everetta Montgomery’ego, łącznie ze zmianami prawnymi wprowadzonymi przed jego śmiercią”.
W miarę postępu czytania wszystko poszło dokładnie tak, jak przewidziała Penelope.
Dom, akcje i inwestycje zostały podzielone, przy czym czterdzieści procent trafiło najwyraźniej do Calvina i Tabity jako ich rzekome wsparcie.
Tabitha wydała z siebie cichy pisk radości i triumfalnie ścisnęła ramię Calvina.
„Mówiłem ci, że on wie, kim są jego prawdziwi przyjaciele!”
Pozostałem zupełnie nieruchomo i czekałem, aż pułapka zadziała.
„Jednakże” – kontynuowała Penelope zimnym głosem – „istnieje kodycyl podpisany trzy dni przed śmiercią pana Montgomery’ego”.
Uśmiech na twarzy Tabithy natychmiast zniknął.
„Kodykyl? Co to jest?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
