Nie było przemówień, komunikatów prasowych ani dramatycznych wydarzeń. Tylko przezroczysty woreczek z komórkami macierzystymi, powoli wkraplający się przez cewnik centralny do jej żyły przez kilka godzin.
Daniel cały czas siedział na krześle obok jej łóżka.
Lily czekała w pokoju gościnnym na końcu korytarza, trzymając w plecaku złożony rysunek.
Potem nadeszła najtrudniejsza część: czekanie.
Dzień 4. Dzień 8. Dzień 12. Dzień 16.
Nowe komórki musiały się zagnieździć i zacząć produkować zdrową krew. Gdyby im się to nie udało, jej układ odpornościowy pozostałby całkowicie bezbronny.
Daniel zaznaczał każdy mijający dzień na kieszonkowym kalendarzu.
Osiemnastego dnia dr Vance wszedł do pokoju trzymając w ręku wynik badania laboratoryjnego.
Daniel natychmiast wstał.
Lekarz uśmiechnął się szeroko. „Jej bezwzględna liczba neutrofili rośnie. Przeszczep się powiódł”.
Daniel zakrył twarz dłońmi, jego ramiona drżały.
Cztery lata temu pewien lekarz podszedł do niego na korytarzu szpitalnym i wydał na Sarę wyrok śmierci.
Tym razem wiadomość ta sprowadziła Renee z powrotem.
Powrót do zdrowia był jednak długi i powolny.
Kilka miesięcy później, gdy Renee w końcu dostała zgodę na powrót do domu, siedziała z Danielem na tarasie w Beacon Hill.
„Jest coś, o czym ci nie powiedziałam” – powiedziała cicho Renee, wpatrując się w panoramę miasta.
Daniel czekał.
„Chemioterapia w dużych dawkach zniszczyła moją płodność” – powiedziała cicho. „Nigdy nie będę mogła urodzić dziecka”.
Daniel pozostał milczący i wziął ją za rękę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
