Był partnerem biznesowym Arthura Sterlinga przez prawie trzydzieści lat i obecnie pełni funkcję wiceprzewodniczącego zarządu.
„On nie jest złoczyńcą z kreskówki” – wyjaśniła Renee Danielowi przy herbacie. „Kiedy firma omal nie upadła podczas kryzysu technologicznego w 2001 roku, Charles zastawił swój dom, żeby opłacić pensje. Naprawdę wierzy, że ratuje to, co zbudował z moim ojcem”.
Sednem konfliktu był projekt, który był pasją Renee: inicjatywa satelity niskoorbitalnego, której celem było dostarczenie szybkiego szerokopasmowego dostępu do Internetu odizolowanym społecznościom wiejskim w całym kraju, gdzie tysiące rodzin pozostawało odizolowanych od świata cyfrowego.
Charles uważał to za wielomiliardowy projekt próżności.
A choroba Renee dała mu najpotężniejszą broń.
Nie można powierzyć kierowania przyszłością 3800 pracowników krytycznie chorej, emocjonalnie odizolowanej młodej kobiecie, która nie ma żadnego osobistego wsparcia.
Taką właśnie narrację jego sojusznicy po cichu przekazywali inwestorom instytucjonalnym.
„Potrzebuję, żeby przestali patrzeć na mnie jak na umierającą dziedziczkę” – powiedziała Renee. „I potrzebuję kogoś obok siebie, kto nie należy do ich świata – kogoś, kogo nie da się kupić, komu nie można zagrozić ani przewidzieć”.
Daniel spojrzał na kontrakt leżący na szklanym stole.
Dwanaście milionów dolarów.
Mógłby kupić Lily dom w bezpiecznej okolicy. Odłożyć fundusz na studia, który zagwarantowałby jej przyszłość. Wyremontować sklep. Przestać liczyć każdego dolara pod koniec miesiąca.
Spojrzał w górę i zgodził się pod jednym warunkiem: „Moja córka jest najważniejsza. Zawsze. I nie będę jej okłamywał”.
Renee wyciągnęła rękę. „Umowa.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
