Ona zapomniała niemal natychmiast. On nigdy tego nie zrobił.
Dwanaście lat później, wieczór inny niż wszystkie
Ich przyjaźń przetrwała wszystko. Osobne klasy, nowe twarze, rozbieżne zainteresowania. Noah stał się fanatykiem statystyk baseballowych. Christina całkowicie oddała się sztuce. Kłócili się, godzili i rozwijali na swój własny sposób. Ale więź między nimi nigdy się nie rozpadła.
A potem nadszedł wieczór balu. Noah miał na sobie granatowy garnitur, o którym mówił od miesięcy, i muszkę, którą kupił zdecydowanie za wcześnie * „bo nie ufa się sklepom na wielkie okazje”*. Był na dole w holu wejściowym, śmiejąc się z ciotką Christiny.
Była na górze. Z matką. A drzwi właśnie zostały zamknięte.
„Możesz dziś wieczorem pójść z Noahem” – powiedziała jego matka. „Ale najpierw muszę ci coś powiedzieć. O Noah”. Chwila ciszy. „I o mnie”.
Bal maturalny stał się najmniejszym z jego zmartwień.
Niektóre obietnice z dzieciństwa mają moc odmienienia całego życia.
