Chcę, żebyś wiedział, że jest coś jeszcze, co zostawiłem za sobą — coś, o czym powinienem był ci powiedzieć dużo wcześniej.*
Przeczytałem pierwszy wers trzy razy, zanim mój wzrok przesunął się na kolejny.
Korytarz był pusty, jedynym, co mógł zrobić, był lekarz, który cofnął się, żeby zrobić mi miejsce.
Gdzieś zza rogu przejechał wózek.
Na stacji pielęgniarskiej zadzwonił telefon i odebrano go przed drugim sygnałem.
Wszystko wokół mnie działo się normalnie, a ja stałem zupełnie nieruchomo.
Zmusiłem się do czytania.
—
*Kiedy to przeczytasz, oddasz już komuś część mnie.
Chcę, żebyś wiedział, że jest coś jeszcze, co zostawiłem za sobą — coś, o czym powinienem był ci powiedzieć dużo wcześniej.*
*Jej imię to Diane.
Byliśmy razem przez dwa lata zanim cię poznałem.
Zakończyliśmy wszystko w dobry sposób — albo tak mi się wydawało.
Osiem miesięcy po naszym rozstaniu zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jest w ciąży.
Powiedziała, że dziecko jest moje.*
*Nie poradziłem sobie z tym dobrze.
Bałem się.
Powtarzałem sobie, że ona już poszła naprzód, że ma wokół siebie ludzi, że może myliłem się co do momentu.
Powtarzałem sobie mnóstwo rzeczy, które nie były prawdą.
Tak naprawdę nic nie zrobiłem. Trzymałem się z daleka.
Pozwoliłem sobie uwierzyć, że tak będzie łatwiej dla wszystkich.*
*Ma na imię Daniel.
Ma pięć lat.
Nigdy go nie spotkałem.*
*Sześć tygodni temu dowiedziałem się, że Diane jest chora.
Nie w moim przypadku — ona może wyzdrowieć.
Ale ona nie ma w pobliżu żadnej rodziny, a Daniel nie ma nikogo innego.
Próbowałem wymyślić, jak ci to powiedzieć.
Ciągle zaczynałem i zatrzymywałem.
Wstydziłem się.
Wstydzę się.*
*Nie proszę cię, żebyś go wychowywał.
Nie proszę Cię, żebyś mi wybaczył od razu.
Proszę cię, upewnij się, że nie jest sam.
Jakkolwiek to wygląda.
Cokolwiek możesz zrobić.
Wiem, że to niesprawiedliwe.*
