Detektyw Alvarez podążył za nim w towarzystwie dwóch umundurowanych funkcjonariuszy.
Vanessa wstała. „To oburzające”.
„Nie” – powiedziała Lila, kładąc tablet na stoliku kawowym. „Skandaliczne jest napaść na żonę, groźby manipulacji opieką, przymusowe stosowanie kontroli i próba przekupienia milczenia świadków”.
Twarz Richarda pociemniała. „Nie masz żadnych dowodów”.
Stuknąłem w tablet.
Głos Caleba wypełnił pomieszczenie.
„Niech płacze. Musisz wyciągnąć wnioski z tego, że przypaliłeś mi obiad”.
Mia zakryła usta. Vanessa znieruchomiała. Richard wpatrywał się w syna, jakby rodzinny portret pękł.
Potem pojawiły się nagrania z korytarza.
„Odchodzisz, nic nie dostajesz. Ani domu. Ani pieniędzy. Ani dziecka. Mój ojciec zna sędziów”.
Detektyw Alvarez spojrzał na Caleba. „Calebie Voss, wstań.”
Arogancja Caleba przerodziła się w panikę. „Mia, powiedz im, że to nic takiego. Powiedz im!”
Mia patrzyła na niego przez długą, drżącą sekundę.
Potem wstała.
“NIE.”
Jedno słowo. Małe. Czyste. Ostateczne.
Caleb rzucił się na nią, ale funkcjonariusze złapali go, zanim przekroczył dywan. Jego kajdanki zatrzasnęły się tak głośno, że pokój zdawał się zamarć od tego dźwięku.
Richard wskazał na mnie. „Ty to zaplanowałeś”.
“Tak.”
„Ty mściwa staruszko.”
Podszedłem bliżej. „Wpoiłeś synowi przekonanie, że kobiety to twoja własność. Po prostu pozwoliłem mu to zademonstrować przed kamerą”.
Lila podała mu kolejny dokument. „Panie Voss, Fundacja Mercer zamroziła oczekującą inwestycję w pański projekt rozwoju centrum miasta. W związku z toczącym się śledztwem, nasi partnerzy wycofują się do czasu dalszego rozpatrzenia”.
Richard otworzył usta.
Ten projekt był jego klejnotem w koronie. Bez wsparcia naszej fundacji pożyczki się załamały. Bez pożyczek inwestorzy uciekli. Bez inwestorów Richard Voss był tylko starym tyranem z drogim długiem.
Vanessa szepnęła: „Fundacja Mercer?”
Caleb spojrzał na mnie zza pleców policjantów. „Ty?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
