Poszłam do prawnika. Dowiedziałam się, że Marek rzeczywiście ma prawo do zachowku – że jako jedyny syn dziedziczyłby z ustawy, więc może żądać połowy tego, co by dostał w normalnym trybie. Prawniczka powiedziała – to standard, proszę się nie bać, to kwestia rozliczeń, nie podważenia testamentu.
Ale ja się nie bałam Marka. Ja się bałam siebie. Własnych motywów. Przeglądałam dwanaście lat w pamięci, szukając momentu, w którym pomyślałam o mieszkaniu, o pieniądzach, o czymkolwiek poza Ireną i jej jabłkami, które zawsze kupowałam złe. I nie znalazłam. Ale czy ktokolwiek z zewnątrz mi uwierzy?
Minął sierpień, wrzesień. Prawnik Marka skontaktował się z moją prawniczką. Ustalili kwotę zachowku. Wzięłam kredyt, żeby go spłacić, bo nie miałam takich oszczędności. Marek nie zadzwonił ani razu, żeby spytać, jak sobie radzę. Spodziewałam się tego. Mimo to bolało.
Mieszkania Ireny nie wynajęłam ani nie sprzedałam. Wchodzę tam czasem, podlewam pelargonie, które jakimś cudem przetrwały lato. Siedzę w fotelu, w którym Irena słuchała felietonów, i patrzę na park za oknem. Pachnie tam nadal herbatą i Niveą, choć już nikt nie parzy herbaty i nikt nie smaruje rąk.
Ludzie mnie pytają, czy zamierzam się tam przeprowadzić. Nie wiem. Na razie ważniejsze jest co innego – że kiedy stałam tam ostatnio przy oknie, w moim telefonie były trzy nieodebrane połączenia od pani Wandy z drugiego piętra. Osiemdziesiąt jeden lat, po operacji biodra, sama. Chciała spytać, czy mogłabym jej kupić chleb.
Powiedziałam – jasne, pani Wando. Kupię pani chleb. I jabłka. Mam nadzieję, że dobre.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
