Pielęgniarka o imieniu Kelly, która od pierwszego dnia była dla mnie miła, spojrzała w górę.
„Dzień dobry, Diane” – powiedziała. „On już się obudził”.
„Dziękuję” – odpowiedziałem.
Jej wzrok zbyt szybko przesunął się w inną stronę
Powtarzałem sobie, że to nic.
“On się obudził.”
Otworzyłem drzwi do pokoju 412.
Robert siedział oparty o poduszki, wychudzony, ale z bardziej zaróżowioną twarzą niż przez ostatnie miesiące.
Rozmawiał przez telefon, mówił cicho.
Gdy mnie zobaczył, szybko zakończył rozmowę.
„Kto to był?” zapytałem, kładąc pomarańcze na stoliku.
„Tylko biuro” – powiedział. „Nic ważnego”.
Szybko zakończył rozmowę.
Skinąłem głową.
Usiadłem na brzegu łóżka ze świadomą ostrożnością.
Złapał moją dłoń i przycisnął ją do swoich ust.
„Uratowałaś mi życie, Di” – wyszeptał. „Nie zasługuję na ciebie”.
“Cały czas to powtarzasz.”
“Bo to prawda.”
“Nie zasługuję na ciebie.”
Uśmiechnęłam się do niego, bo zawsze tak robiłam.
Wierzyłem, że miłość to coś, co dajesz bez oczekiwania rekompensaty.
Wierzyłam, że blizna pod bluzką jest dowodem na to, jaką żoną zawsze chciałam być.
Na stoliku nocnym leżała nowa kartka, kremowa, z małym niebieskim ptaszkiem na okładce.
Sięgnęłam po niego bez zastanowienia.
„Zostaw to” – szybko rzekł Robert.
Sięgnęłam po niego bez zastanowienia.
Zatrzymałem się.
„To od starego znajomego z pracy” – dodał ciszej. „Nic ciekawego”.
Wsunął go pod poduszkę zanim zdążyłem odpowiedzieć.
Odpuściłem.
„Przyniosłem ci pomarańcze” – powiedziałem.
Podszedłem do krzesła obok jego łóżka i wyciągnąłem owoc z torby.
“Nic nie widać.”
„Czujesz ból?” zapytał, obserwując mnie.
„Niewiele” – skłamałem. „Lekarz mówi, że z każdym tygodniem jest lepiej”.
„Powinieneś odpoczywać, Di. Nie jeździsz tu co rano.”
„Chcę tu być”.
Spojrzał na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłem odczytać.
Coś niemalże winnego.
Coś prawie przerażającego.
„Chcę tu być”.
Zacząłem obierać pomarańczę.
Za mną drzwi zaskrzypiały i się otworzyły.
Na początku nie odwróciłem się.
Myślałem, że to Kelly albo lekarz, który przychodził każdego ranka, żeby sprawdzić nacięcie Roberta.
Wtedy usłyszałam jak mój mąż gwałtownie i gwałtownie wciągnął powietrze.
Wtedy się odwróciłem.
Drzwi zaskrzypiały i otworzyły się.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
