„Wiem, kolego” – powiedział Mark. „Ale potrzebuję, żebyś był dla mnie odważny jeszcze raz. Dasz radę?”
Leo skinął głową, choć wyglądał na przerażonego.
Dom Brendy był pełen ludzi. Ojciec Marka, jego dwaj bracia, ich żony, ciotka i wujek. Obiad dla całej rodziny.
Brenda przywitała nas w drzwiach z szerokim uśmiechem, jakby nic się nie stało.
„Oto moja rodzina! Wejdźcie, wejdźcie!”
Wyciągnęła ręce w stronę Leo. Stanął za mną.
Uśmiech Brendy stał się mocniejszy. „Widzę, że nadal jesteś drażliwa na punkcie fryzury”.
„Mamo” – powiedział cicho Mark. „Nie teraz”.
„Och, dobrze. Kolacja prawie gotowa. Wszyscy są w jadalni.”
Weszliśmy za nią do środka. Stół w jadalni był pięknie nakryty. Pieczona wołowina, ziemniaki, warzywa, bułki. Słynny niedzielny obiad Brendy.
Rodzina Marka powitała nas serdecznie. Większość z nich nie wiedziała, co się stało. Kilku zerknąło na włosy Leo, ale nic nie powiedziało.
Usiedliśmy. Brenda na czele stołu, ojciec Marka na drugim końcu, reszta z nas zajęła się zastawianiem boków.
Brenda promieniała. „Cieszę się, że mogliśmy być razem. Rodzina jest taka ważna”.
Mark wstał.
„Mamo, zanim zaczniemy jeść, chciałbym wszystkim coś pokazać.”
Brenda wyglądała na zaskoczoną. „Och? Co się stało?”
Mark wyciągnął laptopa i położył go na stole.
„Nakręciłem krótki filmik. O Leo. Myślę, że każdy powinien go zobaczyć.”
Uśmiech Brendy zbladł. „Mark, to naprawdę nie jest odpowiedni moment…”
„Zajmie to tylko pięć minut.”
Otworzył laptopa i nacisnął przycisk odtwarzania.
Film zaczyna się od zdjęcia Lily przed diagnozą. Uśmiechnięta, zdrowa, z pięknymi brązowymi lokami.
Potem filmik z nią w szpitalu. Łysa. Płacząca.
Potem Leo, trzylatek, wdrapał się do jej łóżka. Jego cichy głosik: „Nie martw się, Lily. Zapuszczę włosy dla nas obu”.
W pokoju zapadła całkowita cisza.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
