Moja matka otrząsnęła się pierwsza. „Jak śmiesz?”
„Jak śmiesz przynosić do domu swojej córki zupę zanieczyszczoną amatoksyną?” zapytała cicho Vivian.
Usta mojego ojca się otworzyły.
Zamknięte.
Lekarz wpatrywał się w teczkę leżącą na blacie, jakby stała się radioaktywna.
Chciałem się uśmiechnąć, ale stałem nieruchomo. Moja zemsta wymagała cierpliwości. Wyczucia czasu. Czystego ostrza.
Vivian kontynuowała: „Policja jest na dole. Podobnie jak lekarz wyznaczony przez sąd. Dzisiaj nie ma żadnych procedur poza badaniami krwi, potwierdzeniem toksykologicznym i pełnym przeniesieniem do sądu”.
Wtedy wparował Ethan, blady i spocony pod markową bluzą z kapturem.
„Mamo, co się dzieje?” – zapytał. „Dlaczego to jeszcze nie koniec?”
Zrobione.
Nie „Czy z Claire wszystko w porządku?”
Nie „Co się stało z moją siostrą?”
Zrobione.
Moja mama pobiegła do niego. „Kochanie, bądź spokojny”.
Ethan spiorunował mnie wzrokiem. „Ona nawet teraz wszystko psuje”.
Mój ojciec złapał lekarza za rękaw. „Mówiłeś, że da się to załatwić”.
Lekarz się cofnął. „Nie powiedziałem nic nielegalnego”.
„Nie udawaj, że jesteś czysty” – powiedziała Vivian.
Jego twarz zbladła.
I oto nastąpiło zamknięcie drugiej pułapki.
Przez sześć miesięcy mój zespół śledził nieautoryzowany dostęp do mojej dokumentacji medycznej. Ktoś w tym szpitalu sprawdził moją grupę krwi, zgodność narządów, alergie i kontakty alarmowe bez mojej zgody. Początkowo myślałem, że to tylko ciekawość.
Następnie koordynator przeszczepów Ethana zadzwonił do moich rodziców tego samego dnia, w którym otrzymali wyniki moich badań.
Niewłaściwa osoba.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
