Daniel siedział przy wyspie i czytał coś na tablecie.
Spojrzał w górę i uśmiechnął się.
„Tam jesteś. Zastanawiałem się, gdzie zniknąłeś.”
Ten uśmiech kiedyś mnie pocieszał.
Tej nocy wydawało mi się to obce.
„Liam nie spał” – powiedziałem.
Daniel skinął głową.
„Ostatnio jest niespokojny. Pewnie dlatego, że jutro wyjeżdżasz.”
Przyglądałem mu się uważnie.
Jutro.
Podróż służbowa.
Podróż, na którą rzekomo mnie potrzebował.
Oparłem się o blat.
„Myślisz, że słyszy rzeczy, których nie powinien?”
Wyraz twarzy Daniela zmienił się tylko na ułamek sekundy.
Krótka pauza.
Większość ludzi by tego nie zauważyła.
Ale po jedenastu latach spędzonych razem, wiedziałam, co to są te pauzy.
„Co masz na myśli?” zapytał.
Przyglądałem się jego twarzy.
„Mam na myśli to, że dzieci zauważają więcej, niż nam się wydaje.”
Daniel odłożył tabliczkę.
„Czy coś się stało?”
W jego głosie słychać było zaniepokojenie.
Albo może był strach.
Już nie potrafiłem powiedzieć nic więcej.
„Nic konkretnego” – odpowiedziałem.
Kłamstwo smakowało dziwnie.
Przez lata mówiłam Danielowi o wszystkim.
Teraz go testowałem.
I to uświadomienie zabolało bardziej, niż się spodziewałem.
Wstał i podszedł do mnie.
„Czy chodzi o podróż?”
“NIE.”
„Martwisz się o pracę?”
“NIE.”
Zmarszczył brwi.
„A więc co to jest?”
Spojrzałem na mężczyznę przede mną.
Człowiek, który znał moje ulubione zamówienie kawy.
Mężczyzna, który siedział obok mnie podczas choroby mojego ojca.
Mężczyzna, który trzymał mnie za rękę, gdy urodził się Liam.
Człowiek, który mógł planować zabranie wszystkiego, co zbudowałem.
„Jestem zmęczony” – powiedziałem w końcu.
Wyraz twarzy Daniela złagodniał.
„Powinieneś odpocząć.”
Pocałował mnie w policzek.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
