Powiedział, że ziemia jest bezwartościowa bez odpowiedniego sprzętu, kapitału i wiedzy. Oferuję ci dziś 10 milionów dolarów. Podszedł o krok bliżej.
To więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek zobaczysz. Bezwartościowe? – zapytałem cicho.
To dlaczego tu jesteś? Victor otworzył usta i zamilkł. Walter nagle zrobił krok naprzód.
Tato, przestań się upierać. Warknął. Olej pod tym miejscem.
Zamarł. Za późno. Uśmiechnęłam się lekko.
Olej. Powtórzyłem. Właśnie powiedziałeś olej.
Walter na chwilę zamknął oczy. Victor odwrócił się do niego wzrokiem tak ostrym, że mógłby przeciąć stal. Wtedy w oddali rozległ się warkot kolejnego silnika.
Biały SUV powoli wjechał na żwirowy podjazd, wzbijając tumany kurzu. Zatrzymał się obok Escalade. Wysiadła z niego Helen Sinclair.
Niosła skórzaną teczkę i wyglądała na równie spokojną i opanowaną, jak zawsze. Za nią szedł mężczyzna po czterdziestce, ubrany w spodnie khaki i granatową koszulkę polo Morrison Energy. Helen szła prosto w moim kierunku.
„Dzień dobry, Sam” – powiedziała uprzejmie. „Widzę, że mamy gości”.
Victor wyprostował się. „To prywatna rozmowa, Helen. Już nie”, odpowiedziała.
Otworzyła teczkę i wyjęła dwa pliki dokumentów. Pierwszy wręczyła bezpośrednio Victorowi. „Zaprzestać, proszę”, powiedziała.
Victor spojrzał na stronę. Zabrania się kontaktowania się z panem Rutherfordem w sprawie składania ofert finansowych dotyczących tej nieruchomości lub prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej związanej z tą ziemią. Skrzyżowała ramiona.
Naruszenie tego nakazu będzie skutkować natychmiastowym podjęciem kroków prawnych. Victor podniósł wzrok. Z jakiego powodu głos Helen pozostaje spokojny?
Nieodwołalny trust utworzony przez Harolda Rutherforda wyraźnie wskazuje Pana, Pana Hartmana, jako osobę objętą zakazem na mocy art. 47C. Wskazała na dokument. Wszelkie próby sprzedaży, przeniesienia lub negocjacji tej nieruchomości przez Waltera Rutherforda z Panem lub jakimkolwiek podmiotem, nad którym Pan sprawuje kontrolę, skutkują natychmiastowym przepadkiem spadku Waltera.
Zatrzymała się i otworzyła wam obojgu federalne zarzuty o oszustwo. Twarz Victora znieruchomiała. Helen zwróciła się do Waltera.
Drugi zestaw dokumentów jest dla ciebie. Walter wziął je w milczeniu. Zawiadomienie o dochodzeniu w sprawie naruszenia zaufania.
Helen powiedziała, że jeśli spróbujesz złożyć wniosek o ustanowienie opieki, ustanowić pełnomocnictwo lub zawrzesz jakąkolwiek umowę biznesową z panem Hartmanem, stracisz wszystko. Mówiła jasno. Dom w Southern Hills, konta inwestycyjne, fundusze emerytalne, wszystko.
„Natychmiast wraca do twojego ojca”. Walter wpatrywał się w papiery, które trzymał w rękach. Helen wskazała gestem mężczyznę obok niej.
„To David Morrison, dyrektor generalny Morrison Energy”.
Morrison podszedł i skinął głową z szacunkiem. „Panie Rutherford” – powiedział. „Pańska żona i ja sfinalizowaliśmy współpracę wiertniczą 6 miesięcy temu”.
Spojrzał przelotnie na Victora. Morrison Energy rozpocznie wiercenia w tym miejscu w ciągu 60 dni. Odwrócił się do mnie.
Zatrzymasz 75% wszystkich tantiem netto. Umowa została formalnie podpisana wczoraj na mocy upoważnienia udzielonego w dokumentach powierniczych pani Rutherford. Potem spojrzał na Victora.
Złożyliśmy już wnioski o dzierżawę do Komisji Korporacyjnej Oklahomy. Zrobił pauzę. Wasze konkurencyjne wnioski zostały odrzucone.
Victor nic nie powiedział, ale jego dłonie zacisnęły się w pięści. Morrison kontynuował: „Wiercenia rozpoczną się w maju. Pierwsze szacunki produkcji są już znane.
Pierwsze tantiemy miały wpłynąć pod koniec przyszłego roku. Na podwórku zapadła cisza. Victor powoli odwrócił się w stronę Waltera.
Mówiłeś mi, że to załatwione. Walter nie odpowiedział. Victor spojrzał na mnie ostatni raz.
Pożałujesz tego. Wątpię, powiedziałem. Victor podszedł do escalade, wsiadł i odjechał bez słowa.
Walter stał dalej na ziemnym podwórku. Papiery, które dała mu Helen, lekko drżały mu w dłoniach. Spojrzał na mnie.
Przez chwilę wydawało się, że coś powie. Przeprosi. Wyjaśni.
Ale nie wydusił z siebie ani słowa. Powoli złożył papiery i wsunął je do kieszeni kurtki. Potem podszedł do mercedesa.
Siedział tam przez dłuższą chwilę, wpatrując się w pustkę przez przednią szybę. W końcu silnik zapalił. Samochód potoczył się po żwirowym podjeździe, a Walter zniknął w oddali.
Patrzyłem, aż kurz opadł. Helen położyła mi delikatnie dłoń na ramieniu. Wszystko w porządku?
Skinąłem głową. Tak. David Morrison wyciągnął rękę.
„Miło mi w końcu pana poznać, panie Rutherford” – powiedział. Harold często o panu mówił, jego głos złagodniał. „Bardzo mi przykro z powodu pańskiej straty”.
Uścisnąłem mu dłoń. „Dziękuję.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
