Uścisnął dłoń stanowczo. Dzisiaj konfigurujemy pierwszego Dereka. Powinien działać do końca tygodnia.
Tak szybko? Zaśmiał się cicho. Pani Rutherford już zrobiła 90% roboty.
Pozwolenia złożono kilka miesięcy temu. Badania geologiczne ukończono. Przygotowano mapę terenu.
Wskazał na skupisko pomarańczowych flag geodezyjnych oddalone o 200 jardów. Sama wybrała to miejsce.
22 października 2022. Wpatrywałem się w flagi.
Październik. Zaledwie kilka tygodni po tym, jak odkryła, że Walter ją okradł. Podczas gdy zbierała dowody i przygotowywała pułapki prawne, planowała również to.
Była dokładna, powiedziałem cicho. Caleb skinął głową. Najlepsza klientka, z jaką kiedykolwiek pracowałem.
Poklepał mnie po ramieniu. Dobrze się z nią obchodź. Zobaczysz.
Resztę dnia spędziłem, obserwując budowę. Wieczorem szkielet Dereka uniósł się na 9 metrów w powietrze, a stalowe belki tworzyły strzelistą sylwetkę na tle nieba. Około 18:00 Earl wjechał na podwórze z kanapkami.
„Razem siedzieliśmy na schodach ganku, podczas gdy ekipa przykręcała belki poprzeczne.”
„Harold byłby zachwycony, gdyby to zobaczył” – powiedział Earl. „Tak” – odpowiedziałem cicho. „Słyszałem, że Morrison też zatrudnia lokalnych pracowników.
10 etatów, 20 sezonowych. To dobrze” – uśmiechnął się Earl. „Moja stacja benzynowa ma w tym tygodniu większy ruch niż przez ostatnie 6 miesięcy razem wziętych”.
Trącił mnie w ramię. „Teraz tworzysz miejsca pracy, Sam”.
Zaśmiałem się. Nigdy bym się tego nie spodziewał. Siedzieliśmy cicho, gdy słońce zachodziło za pola pszenicy.
Sylwetka Dereka rysowała się na tle płonącego pomarańczu nieba.
25 lipca, godzina 14:00. Naprawiałem balustradę ganku, gdy z placu wiertniczego rozległ się okrzyk, potem kolejny, a potem wiwat. Rzuciłem młot i pobiegłem przez pole.
Cała załoga zebrała się wokół bazy Dereka. Mężczyźni klepali się po plecach, śmiali i krzyczeli. Caleb zobaczył, że się zbliżam.
Schowaliśmy to, krzyknął. Przepchnąłem się przez tłum. U podstawy dereka czarna ciecz spłynęła do metalowej tacki.
Gęsta, lśniąca, niepowtarzalna ropa. Caleb uśmiechnął się jak dziecko. Wstępne szacunki: 800 baryłek dziennie.
To jest mocne przedstawienie, panie Rutherford. Naprawdę mocne. Spojrzałem w dół na ciemną taflę wody.
Nie wyglądało to na 2 miliony dolarów rocznie. Wyglądało jak błoto, ale to nie było błoto. To była moja przyszłość.
Jak długo do pełnej produkcji? – zapytałem. – 6 tygodni na ukończenie systemów odciągowych – odpowiedział Caleb.
Ale pierwszy czek z tantiem powinien wpłynąć za około rok. Wokół mnie załoga świętowała przybijanie piątek, śmiech, ktoś otwierał chłodziarkę z piwem. Ale ja stałem cicho obok Dereka.
Harold wiedział, że to tu jest. Ona to chroniła i wygrała.
28 lipca, wieczór. Beczka po whisky na ganku popękała od letniego upału, więc wykopałem porządny dół obok schodów i przesadziłem krzak żółtej róży. Earl przyniósł kompost wcześniej tego ranka.
Wymieszałem go z ziemią i ostrożnie wsadziłem roślinę. Krzew urósł w ciągu ostatnich miesięcy, wypuścił jaskrawozielone liście i zaczął wypuszczać kilka nowych pąków. Podlewałem korzenie, aż ziemia zrobiła się ciemna.
Potem usiadłem na schodach ganku i spojrzałem na pola. Reflektory oświetlały teraz teren wiertniczy. W nocnym powietrzu unosił się szum maszyn, gdy ekipy pracowały na późnych zmianach, kończąc prace nad systemami wydobywczymi.
Za Derekiem słońce chyliło się ku zachodowi, malując niebo i smugi czerwienią i złotem. Powoli szedłem w kierunku Dereka. Przezroczyste rury doprowadzały gęstą, czarną ropę do dużego zbiornika magazynowego w pobliżu.
Stały przepływ wydawał niski, brzęczący dźwięk, który wibrował w stalowej konstrukcji. Przyłożyłem dłoń do zimnej, metalowej belki. 75% wszystkiego, co przepływało przez te rury, należało do mnie.
Wystarczająco, by żyć wygodnie do końca życia. Wystarczająco, by nigdy więcej nie martwić się o pieniądze. Wystarczająco, by zbudować coś sensownego.
Wyobraziłem sobie Harold stojącą tu, w kasku, miesiące temu, wskazującą na mapy geologiczne i mówiącą Davidowi Morrisonowi, gdzie dokładnie ma wiercić. Wiatr szeleścił w kłosach pszenicy. Szepnąłem cicho w wieczorne powietrze.
„Dziękuję, Haroldzie.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
