Oferują mi immunitet, jeśli złożę zeznania. Nie wiem, co robić. Czy możesz do mnie oddzwonić?
Usunąłem pocztę głosową.
18 sierpnia zadzwoniła Helen. Sam, chciałem, żebyś usłyszał to ode mnie. Walter podpisał umowę o immunitecie.
Zeznaje przeciwko Victorowi w zamian za uniknięcie kary więzienia, ale stanowa Izba Adwokacka cofnęła mu dziś rano licencję biegłego rewidenta. Został również zwolniony ze swojej firmy konsultingowej. To jest wszędzie w wiadomościach biznesowych w Tulsie.
Dobrze. Jest jeszcze coś. Próbował sprzedać dom w Southern Hills.
Nie ma kupców. Skandal jest teraz związany z jego nazwiskiem. Jest radioaktywny.
Pomyślałem o rezydencji, o mahoniowym stole, przy którym Helen odczytała testament, o biurze, które Walter zdemolował. Dokonał swoich wyborów. Tak, dokonał.
Helen zatrzymała się. Jak się masz? U mnie wszystko w porządku.
Produkcja ropy zgodnie z planem. Tak, Carlos mówi, że jesteśmy na dobrej drodze do otrzymania pierwszych tantiem w przyszłym lecie. Dobrze.
Odezwę się w przyszłym miesiącu. Rozłączyła się. Wstałem, poszedłem do sypialni i otworzyłem szufladę stolika do gry w karty.
W środku było ostatnie zdjęcie z uroczystości ukończenia szkoły średniej Walter High School, jakie miałem. Toga i biret z 1993 roku. Uśmiechając się do obiektywu.
Zachowałem go przez wszystko. Przez eksmisję, przez pobicie, przez konfrontację. Powtarzałem sobie, że to przypomnienie tego, kim kiedyś był, ale ten chłopak odszedł.
Może nigdy nie istniał. Podarłem zdjęcie na pół, potem na ćwiartki. Wyszedłem na zewnątrz i wrzuciłem kawałki do beczki, którą Earl ustawił w zeszłym miesiącu.
Zapaliłem zapałkę i wrzuciłem ją do środka. Zdjęcie zwinęło się i poczerniało. Dym uniósł się w wieczorne powietrze.
Stałem tam, patrząc, jak płonie, i szeptałem: „Wybrałeś swoją drogę. Ja wybrałem swoją”. Dym unosił się nad polami pszenicy.
W oddali szumiał Derek. Żółta róża kołysała się na ganku. Odwróciłem się i wszedłem do środka.
„Jutro pojadę do Oklahoma City i złożę zeznania. Jutro pomogę wsadzić Victora Hartmana do więzienia”. Ale dziś wieczorem skończyłem z Walterem na dobre.
15 września 2024 roku. Listonosz zapukał do drzwi domu dokładnie o 10 rano. Nie spodziewałem się niczego niezwykłego.
Zazwyczaj w skrzynce pocztowej znajdowały się tylko zwykłe rachunki za media, reklamy części do traktorów i ulotki ze sklepów z artykułami rolniczymi, ale dziś stała na ganku, trzymając grubą kopertę z potwierdzeniem odbioru. Dzień dobry, Sam, powiedziała. Dzień dobry.
Podała mi ją. Koperta wydawała się jakoś cięższa niż zwykła poczta urzędowa. Adres zwrotny brzmiał: Morrison Energy Solutions, Tulsa, Oklahoma.
Podpisałem pokwitowanie na jej notesie. Kiedy odjechała, zamknąłem drzwi i wróciłem do stolika do gry w karty pod oknem. Ręce już mi drżały, kiedy rozrywałem kopertę.
W środku były dwie rzeczy: czek i dwustronicowe zestawienie opłat licencyjnych. Najpierw rozłożyłem raport. Nagłówek był zwięzły i formalny.
Oświadczenie o opłatach licencyjnych Morrison Energy Solutions. Okres. P 220 24 kwietnia od 1 do 30 czerwca nieruchomość Rutherford Farm sekcja 14 gmina 25 North Range 8 East Osage County Oklahoma poniżej podano liczby produkcja 72 000 baryłek średnia cena za baryłkę 68 0 dolarów przychód brutto 4896 6000 koszty operacyjne 1 200 000 dolarów przychód netto 3 696 000 dolarów Stanley Rutherford opłata licencyjna 75% 2 772 000 dolarów Wpatrywałem się w ostatnią linię 2 772 000 dolarów przez 3 miesiące.
Mój wzrok powoli powędrował w stronę rachunku. W rogach widniało prawdziwe, niebieskie logo Morrison Energy. Na chrupiącym papierze moje imię i nazwisko widniało wyraźnie na linii wypłaty.
2 772 000. Zero. Zero.
Ostrożnie odłożyłem go na stół, niemal bojąc się, że numer zniknie, jeśli za mocno zamrugam. Przez prawie 20 minut nie ruszałem się z miejsca. Na zewnątrz generator brzęczał jednostajnie.
Przez okno widziałem Dereka stojącego dumnie na polu za stodołą, a promienie słońca odbijały się od stalowych belek. Kruk wylądował na balustradzie ganku, przechylił głowę w stronę domu, zawołał raz i odleciał. W końcu sięgnąłem po telefon i zadzwoniłem do Helen.
Odebrała po drugim dzwonku. Sam, wszystko w porządku? Rachunek przyszedł.
Czek z tantiem. Jej głos się rozjaśnił. To wspaniała wiadomość.
Gratulacje, Helen? – zapytałem, powoli wpatrując się ponownie w numer. Co ja mam z tym zrobić?
Zatrzymała się. Co chcesz z tym zrobić? Odwróciłem głowę w stronę okna.
W oddali cicho szumiał Derek. Pola pszenicy ciągnęły się ku horyzontowi. Żółty krzew róży w rogu werandy znów zakwitł, wyraźnie odcinając się od jesiennego nieba.
„Chcę zrobić to, co zrobiłby Harold” – powiedziałem. Głos Helen złagodniał. „W takim razie myślę, że już znasz odpowiedź”.
I tak zrobiłem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
