Za kulisami rozległ się dźwięk pięciominutowego sygnału ostrzegawczego.
Dziekan Bradley wręczył mi oprawioną w skórę teczkę z moim przemówieniem inauguracyjnym.
„Clara” – powiedział cicho – „w pierwszych rzędach siedzą dziś wpływowi inwestorzy. Jest tu Marcus Sterling, prezes Sterling Pharmaceutical Conglomerate. Firma logistyczna twojego ojca błaga jego biuro o kontrakt od dwóch lat”.
Serce mi podskoczyło.
Oczy Deana Bradleya zabłysły.
„Wszyscy na ciebie czekają. Jesteś gotowy zmienić swoje życie?”
Karmazynowe zasłony się rozsunęły.
Na scenę padło białe światło reflektora.
Dean Bradley wszedł na podium.
„Szanowni Państwo” – oznajmił – „dzisiaj świętujemy niezwykłe umysły. Ale jedna z nich wyróżnia się. Ukończyła studia jako pierwsza w swojej klasie, uzyskując rzadki podwójny tytuł doktora medycyny i doktora w dziedzinie onkologii dziecięcej i jest historyczną laureatką najwyższego odznaczenia państwowego naszego uniwersytetu: dwumilionowego Narodowego Grantu na Badania Zdrowotne”.
Publiczność wstrzymała oddech.
Siedzący w czwartym rzędzie Thomas pochylił się w stronę Victorii i uśmiechnął się ironicznie.
„Wyobraź sobie, że masz taką córkę. Zamiast niej mamy Clarę sprzątającą szpitalne pokoje”.
Wiktoria przewróciła oczami.
Głos Deana Bradleya się podniósł.
„Proszę powitać naszą prymuskę, główną mówczynię i niezaprzeczalną przyszłość badań onkologicznych… dr Clarę Hensley”.
Na jedną sekundę wszechświat zamarł.
Następnie światło reflektorów przesunęło się w stronę skrzydeł.
Wszedłem na scenę.
Brodę miałem uniesioną do góry. Postawę miałem stabilną. Aksamitne togi akademickie powiewały za mną, gdy szedłem w stronę podium.
Cała sala wybuchła entuzjazmem.
Trzy tysiące osób zgotowało gromką owację na stojąco.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
