Dokumenty bankowe. E-maile. Firmy-słupki. Wiadomości między Adrianem a Vivian. Projekt umowy zatytułowanej „PRZELEW MAŁŻEŃSKI PO CEREMONII”. Chronologia prywatnego detektywa. Konto charytatywne, z którego pieniądze trafiają do Vale Holdings.
Vivian szepnęła: „Ty mały wężu”.
Zwróciłem się do niej.
„Nie, Vivian. Węże chowają się w rodzinnych fundacjach i kradną dotacje na leczenie raka.”
Kobieta w drugim rzędzie krzyknęła. Przewodnicząca zarządu fundacji charytatywnej Vivian wstała, blada z przerażenia.
Głos Adriana się załamał. „To nielegalne. Nie możesz tego zrobić”.
Pan Calder wystąpił naprzód. „Wszystkie ujawnione informacje uzyskano w drodze postępowania sądowego, dobrowolnych nagrań w dozwolonych lokalizacjach oraz audytów finansowych zatwierdzonych przez panią Marlowe jako głównego wykonawcę testamentu”.
Główny wykonawca testamentu.
Słowa te zabrzmiały mocniej niż grzmot.
Adrian spojrzał na mnie, jakby widział kogoś obcego.
„Mówiłeś, że twój wujek zarządzał funduszem” – wyszeptał.
„Mówiłem, że w moim rodzinnym biurze jest zarząd” – odpowiedziałem. „Słyszałeś, czego chce chciwość”.
Reporter w trzecim rzędzie już pisał.
Vivian się zachwiała. „Eleno, posłuchaj. Możemy to załatwić po cichu”.
Raz się zaśmiałem.
Nie było głośno, ale dało radę.
„Miałeś ciszę. Wykorzystałeś ją, żeby zaplanować moją zgubę.”
Dwóch funkcjonariuszy weszło bocznymi drzwiami ze śledczym ds. oszustw z prokuratury. Kolana Vivian zmiękły, gdy wymówili jej imię. Adrian cofnął się, kręcąc głową, wciąż przystojny, wciąż pusty.
„Kochałaś mnie” – powiedział rozpaczliwie.
„Podobało mi się to, kim udawałeś.”
Wyciągnął do mnie rękę. „Proszę.”
Cofnęłam się, zanim jego palce dotknęły mojej sukienki.
“NIE.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
