„Mam na myśli hipotetycznie.”
Pan Avery zatrzymał nagrywanie.
Brenda wyglądała na wyczerpaną.
Sędzia Morland wpatrywał się w nią.
„Pytałeś o to przed złożeniem wniosku.”
Oczy Brendy zaszkliły się.
„Byłem zły.”
Prawie szept.
Moja matka się cofnęła.
“Co?”
Brenda przycisnęła dłonie do stołu.
„Byłem zły.”
„Co?” – zapytałem.
W końcu na mnie spojrzała.
I nagle zobaczyłem piętnaście lat porównania z przeciwnej strony.
„Nie miałeś być taki.”
Zmarszczyłem brwi.
„Co to jest?”
“Udany.”
Moja matka wyszeptała jej imię.
„Brenda.”
Ale moja siostra już zaczęła.
„Miałeś mieć normalne życie.”
Jej głos drżał.
„Praktyczne życie. To ja poszedłem na Yale. To po mnie wszyscy czegoś oczekiwali”.
Spojrzałem na nią.
“I?”
„A potem moje małżeństwo się rozpadło”.
Jej oczy zaszły łzami.
„Moja kariera stanęła w miejscu. Mama i tata wciąż mówią o Yale, bo to była ostatnia imponująca rzecz, jaką zrobiłem”.
Mój ojciec się wzdrygnął.
Brenda gorzko się zaśmiała.
„A potem ktoś na kolacji charytatywnej wspomniał o Fitzgeraldzie.”
Przestałem oddychać.
„Powiedziała, że Claire Hamilton jest genialna.”
Brenda spojrzała mi prosto w oczy.
„Pomyślałem, że to musi być kolejna Claire Hamilton.”
„Więc sprawdziłeś.”
“Tak.”
„I mnie znalazł.”
“Tak.”
„A potem złożył skargę o oszustwo”.
Jej twarz się zmarszczyła.
„Chciałem, żeby coś w tym nie było prawdą”.
Uczciwość była odrażająca.
I jakoś smutno.
Sędzia Morland pozwolił na zachowanie milczenia.
Wtedy moja matka wyciągnęła rękę w stronę Brendy.
Moja siostra się odsunęła.
„Nie.”
Moja matka zamarła.
Brenda spojrzała na nią.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
