Szare oczy Nathaniela odwróciły się od kartki. Emma miała takie same oczy, łącznie z ciemniejszą obwódką wokół tęczówki. Sophie miała mały dołek w jego brodzie i dokładnie taki sam wyraz twarzy, jaki miał, gdy podejrzewał, że ktoś ukrywa przed nią informacje.
„Pracowałem z nim dawno temu” – powiedziałem.
Ta odpowiedź była prawdziwa pod względem technicznym, ale emocjonalnie bezużyteczna.
Osiem lat wcześniej Nathaniel i ja pracowaliśmy w podupadającym studiu oprogramowania na Manhattanie. On jeszcze nie był sławny. Crosswave składał się z dwunastu pracowników, niepewnego finansowania i wynajmowanego biura nad drukarnią.
Pisaliśmy prezentacje dla inwestorów o północy, jedliśmy zimną pizzę przy serwerach komputerowych i kłóciliśmy się o design produktów do rana. Gdzieś pomiędzy groźbami bankructwa a niemożliwymi do dotrzymania terminami, nasza współpraca przerodziła się w związek.
Kiedy dowiedziałam się, że noszę bliźnięta, kupiłam dwa malutkie żółte trampki i włożyłam je do drewnianego pudełka. Chciałam zrobić mu niespodziankę po powrocie z krótkiej podróży służbowej do Kalifornii.
Nigdy nie wrócił do biura.
Zamiast niego odwiedziła mnie jego matka, Eleanor Cross.
Miała na sobie kostium w kolorze kości słoniowej i trzymała w ręku skórzany folder z wydrukowanymi wiadomościami, rzekomo napisanymi przez Nathaniela. W tych wiadomościach opisywał nasz związek jako impulsywny błąd, który może zaszkodzić przyszłym negocjacjom.
Eleanor powiedziała mi, że Nathaniel przyjął długoterminowe stanowisko w Kalifornii i nie chce się z nim więcej kontaktować.
Następnie wyjaśniła mi, co się stanie, jeśli zignoruję jego decyzję.
„Żadna poważna firma technologiczna cię nie zatrudni, gdy moi prawnicy skończą dokumentować twoje wykroczenie” – powiedziała. „Podpisałeś umowy o zachowaniu poufności, a my możemy sprawić, by każdy pracodawca uwierzył, że je złamałeś”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
