„Zapisywałam je w dni, kiedy miałam siłę. Jedna na jej pierwsze urodziny. Jedna na pierwszy dzień szkoły. Jedna na czas choroby. Jedna na ukończenie szkoły. I kilka bez powodu – żeby wiedziała, jaki był jej tata”.
Ola nie mogła już dłużej się powstrzymywać.
Łzy spływały mi po policzkach.
Lekarz cicho odsunął się na bok.
Dał jej przestrzeń.
„Nie chcę, żebyś sprawił, że zatęskni za kimś, kogo nigdy nie poznała. Po prostu powiedz jej: kochałem ją, zanim usłyszałem jej pierwszy krzyk”.
Ola zakryła usta dłonią.
Poczułem ból w klatce piersiowej, jakby ktoś ściskał mi serce od środka.
„I jeszcze jedno. Nie rób ze swojego życia pomnika dla mnie.”
Zamarła.
„Znam cię. Możesz nosić moje zdjęcie w sercu latami i wmawiać sobie, że każda nowa radość to zdrada. Nie rób tego. Żyj. Śmiej się. Podróżuj. Kupuj głupie kubki. Kłóć się o filmy. Jeśli kiedykolwiek spotkasz kogoś, z kim będziesz szczęśliwy, nie pytaj mnie o pozwolenie. Już je dałem.”
Ola zamknęła oczy.
„Idiota” – wyszeptała przez łzy. „Ale z ciebie idiota…”
Ale ona się uśmiechnęła.
Po raz pierwszy od kilku godzin.
Na końcu listu było:
„Zawsze pytałeś, czego chcę dla naszej córki. Chcę, żeby dorastała nie w cieniu mojej śmierci, ale w świetle twojego życia”.
A poniżej:
**”Kocham cię. I ją. Zawsze.”
Maksyma.**
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
