„Stara wdowa w niebieskim domu?”
“Jess, wychodzę za mąż.”
“Ścisz głos.”
Odchylił się do tyłu, uśmiechając się szeroko. „Damon, to nie małżeństwo. To tylko schronisko z dodatkami”.
„To dach, Jesse” – mruknąłem.
„Jeśli poczekasz wystarczająco długo, wszystko może należeć do ciebie”.
Powinienem był wyjść. Zamiast tego wpatrywałem się w piwo i powiedziałem: „Jestem zmęczony, Jesse. Mam dość zimna. Mam dość telefonów od windykatorów. Mam dość śmierdzenia mydłem ze stacji benzynowej”.
„Więc właśnie znalazłeś lepszy plan”.
Nie odpowiedziałem.
„Damon, to nie jest małżeństwo”.
***
Dwa tygodnie przed ślubem w sądzie Evie położyła teczkę na kuchennym stole.
„Co to jest?” zapytałem.
„Umowa przedmałżeńska, Damonie.”
“Mówisz poważnie?”
„Samotność nie oznacza beztroski”.
Złożyła ręce na stole. „Dom jest mój. Moje oszczędności są moje. A jeśli coś mi się stanie, moja wola przemówi za mnie”.
„Umowa przedmałżeńska”.
„Myślisz, że chodzi mi o twoje pieniądze, Evie?”
Spojrzała na mnie znad okularów do czytania. „Myślę, że głód popycha dobrych ludzi do robienia brzydkich rzeczy, kochanie”.
Twarz mi płonęła. „Nie jestem już głodny. Nie tak jak kiedyś”.
„Nie” – powiedziała. „Ale i tak jesz tak, jakby ktoś miał ci zabrać talerz”.
Skinąłem głową i podpisałem.
Papier to papier, powtarzałem sobie. Czas zmieniał rzeczy, a ludzie zmieniali swoje wole.
„Myślisz, że chodzi mi o twoje pieniądze, Evie?”
***
Wszyscy nazywali ją Evelyn, ale pozwoliła mi nazywać się Evie, bo dzięki temu czuła się młodo.
To była Evie; zostawiała w pokoju kawałki siebie. Przeważnie ich nie podnosiłem.
Ale zauważyłem pełną spiżarnię. Miękkie ręczniki. Zapełnioną szafkę z lekami. Wizyty u lekarza zapisane w kalendarzu na lodówce.
Każde spotkanie przykuło moją uwagę.
Każda nowa buteleczka z tabletkami sprawiała, że zastanawiałam się, ile czasu jej jeszcze zostało.
Mimo wszystko Evie traktowała mnie lepiej, niż na to zasługiwałem.
Każde spotkanie przykuło moją uwagę.
Pewnego popołudnia Evie zostawiła nowe buty przy drzwiach. W następnym tygodniu wisiał tam również gruby płaszcz.
„Nie potrzebuję jałmużny” – powiedziałem.
„To nazwij to utrzymaniem domu. Nie lubię błotnistych podłóg”.
Kiedy powiedziałam, że mogę kupić sobie własny płaszcz, zapytała tylko: „Czy możesz?”
W naszej lokalnej jadłodajni każda kelnerka znała Evie. Nienawidziłem tego miejsca, bo ludzie ją uwielbiali i wypytywali mnie.
Pewnego popołudnia wsypała cukier do herbaty i powiedziała: „Cichoczesz, kiedy ludzie są dla mnie mili. Dlaczego?”
Spojrzałem w górę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
