„Margaret do mnie zadzwoniła” – powiedziała. „Powiedziała, żebym się nie zbliżała i powiedziała, że może przestać mi pomagać. Co jej powiedziałeś?”
Wstałem. Jak jej pomóc?
„Powiedziałam Margaret, co powiedziałaś o moim mężu.”
Strach w jej głosie zmienił się jak przełącznik.
„Myślisz, że jeden telefon coś zmieni? Margaret mi ufa. Nigdy cię nawet nie lubiła!”
„Powiedziała mi, żebym się trzymał z daleka i powiedziała, że może przestać mi pomagać”.
„Zabawne” – powiedziałem. „Dlaczego tak bardzo zależy ci na tym, co myśli Margaret?”
Cisza. Słyszałem jej oddech.
„Ona nigdy nie wybierze ciebie zamiast mnie” – wyrzuciła w końcu Tessa. „Nigdy.”
Trzask.
Dlaczego Tessa tak bardzo potrzebowała pomocy Margaret, że zadzwoniła do mnie, że krzyczę?
„Ona nigdy nie wybierze ciebie zamiast mnie”
Znalazłem Roya na oddziale chirurgicznym, zaprowadziłem go do pustego pokoju i zamknąłem drzwi.
Opowiedziałem mu wszystko. O spotkaniu, o telefonie, o rozmowie.
Obserwowałem, jak na jego twarzy malowało się zdziwienie i przerażenie.
„Przyszła do twojego biura ?” Opadł na krzesło. „Vanesso, przysięgam ci, że nigdy jej nie dotknąłem”.
„W takim razie porozmawiaj.”
Powiedziałem mu wszystko.
Pocierał szczękę.
„Zaczęła do mnie pisać kilka tygodni temu. Powiedziałem jej, że jej nie znam. Potem twierdziła, że dziecko jest moje. Kazałem jej przestać”.
„I nie powiedziałeś mi.”
„Ness.”
„Wczoraj pozwoliłeś mi siedzieć naprzeciwko tej kobiety, nie wiedząc o tym wszystkim?”
„Zaczęła do mnie pisać kilka tygodni temu”.
„Myślałem, że jeśli ją zignoruję, to w końcu przestanie”.
„A czy zdarzyło się, że ignorowanie problemu sprawiło, że zniknął?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
