„Już niedługo.”
Cisza.
Potem się roześmiał.
Ozięble.
„Myślisz, że pamiętnik cokolwiek zmienia? Jesteś w ósmym miesiącu ciąży. Nie masz pracy. Jesteś ode mnie zależna”.
I tak to się stało.
Wersja mnie, którą Daniel wymyślił w swojej głowie.
Spojrzałem na szary poranek Seattle.
„Sprawdź swoją pocztę.”
“Co?”
„Sprawdź to.”
Usłyszałem gorączkowe stukanie.
A potem nic.
Evelyn obsługiwała go tego ranka.
Wniosek o rozwód.
Nakaz zachowania.
Żądanie przeprowadzenia audytu śledczego.
Cofnięcie pełnomocnictwa do głosowania.
Oddech Daniela uległ zmianie.
„Zaplanowałeś to.”
„Nie. Zaplanowałeś to. Byłeś po prostu na tyle nieostrożny, żeby wszystko zapisać.”
„Zabrałeś mój pamiętnik.”
„Był ukryty obok mojego paszportu w naszym domu”.
„Claire—”
„A zdjęcia były bardzo pomocne.”
Jego głos stał się cichszy.
„Czego chcesz?”
Po raz pierwszy usłyszałem strach.
„Chciałam wiernego męża”.
„Nie o to mi chodzi.”
“Ja wiem.”
Zakończyłem rozmowę.
Daniel i Vanessa nadal wierzyli, że uda im się powstrzymać szkody.
Tego popołudnia Vanessa wydała oświadczenie za pośrednictwem swojego prawnika, w którym stwierdziła, że ich związek jest sprawą prywatną, niezwiązaną z biznesem.
Potem Daniel popełnił kolejny błąd.
Polecił działowi prawnemu firmy Mercer usunięcie starszych zapisów dotyczących wydatków.
Nie wiedział, że niezależna komisja audytorska zarządu już zduplikowała serwery.
O 4:30 zadzwoniła Evelyn.
„Miałeś rację.”
„O czym?”
„Niedocenili cię.”
Kontrola wykazała coś o wiele gorszego.
Daniel potajemnie obiecał firmie Vanessy kontrakt na kwotę czterdziestu dwóch milionów dolarów po fuzji.
Bez zgody zarządu.
A udziały w moim rodzinnym funduszu powierniczym wykorzystał jako część prezentacji finansowej.
Zdradził nie tylko swoją żonę.
Naraził na ryzyko majątek, którego nie posiadał.
Teraz zarząd chciał, abym zwołał nadzwyczajne zebranie.
