Powoli.
Pierwsze kilka tygodni było bolesne.
Czasami Beth zaczynała opowiadać mi o pierwszym zębie Stefana, jego pierwszym dniu w przedszkolu lub o tym, jak pewnego razu miał wysoką gorączkę.
Potem przestawała, bo myślała, że wspomnienia mnie ranią.
Byli.
Ale nadal chciałem je usłyszeć.
Udawanie, że te lata nie istniały, byłoby jedynie kłamstwem.
Czasem wracałam do domu i płakałam, bo znałam życie mojego dziecka z opowieści, a nie ze wspomnień.
Ale kontynuowałem.
Chłopcy zaczęli spędzać niedzielne popołudnia razem w domu naszych rodziców.
Na początku wszystko stało się rywalizacją.
Kto potrafi biec szybciej?
Kto narysował lepiej.
Kto dostał większy kawałek ciasta.
Potem zaczęli zauważać dziwne podobieństwa.
Oboje nienawidzili groszku.
Oboje spali z jedną nogą na zewnątrz koca.
Obaj narysowali te same krzywo wyglądające gwiazdy.
Pewnego razu Cole oskarżył Stefana o skopiowanie jego zdjęcia.
„Ja narysowałem swój pierwszy” – warknął Stefan.
Pięć minut później leżeli na podłodze i razem budowali tę samą krzywą wieżę z klocków.
Pewnej niedzieli Beth przyniosła kanapki pokrojone w kwadraty.
Przyniosłem kanapki pokrojone w trójkąty.
Chłopcy nie mówiąc ani słowa wymienili się połówkami.
Rozumieli się nawzajem szybciej, niż dorośli.
W końcu Cole przestał narzekać, że Stefan jest irytujący.
Stefan przestał na siłę używać słowa „brat” przy każdej możliwej okazji.
Beth i ja nauczyliśmy się dzielić informacjami ze szkoły, wizyt u lekarza, wspomnieniami i bolesnymi rozmowami, nie udając, że nasza sytuacja jest prosta.
Kilka miesięcy później moja matka powiesiła w przedpokoju nowe zdjęcie rodzinne.
Marka tam nie było.
Beth i ja stanęliśmy po przeciwnych stronach bliźniaków.
Każdy chłopiec trzymał jedną z naszych rąk.
Mama odsunęła się i spojrzała na zdjęcie.
„Tak właśnie będzie teraz.”
Nikt nie protestował.
Cole oparł się o mnie.
Stefan oparł się o Beth.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
