Złapałem ją.
Potem się cofnęła i dała znak: „Rowan, dziadek to widział!”
Przełknęłam ślinę.
“Tak.”
Podpisałem ponownie.
“Tak.”
Na sekundę wszystko inne zniknęło.
Byliśmy tylko ja, Andrea i wspomnienie dziadka rysującego boiska baseballowe na serwetkach.
Przełknęłam ślinę.
Wtedy Tyler znów pochylił się do przodu.
„Twoja siostra ma więcej czasu na ekranie niż wszyscy w naszym rzędzie”.
Spojrzałem na niego.
“Brzmisz zazdrośnie.”
“Ja jestem.”
To wywołało śmiech ponownie.
“Brzmisz zazdrośnie.”
Po meczu do naszych miejsc podszedł pracownik stadionu.
„Ethan zapytał, czy chciałaby zejść do barierki, zanim wyjdzie.”
Zinterpretowałem.
Pracownik się uśmiechnął.
Zajęło nam trochę czasu, zanim uspokoiliśmy moją siostrę na tyle, że mogliśmy ruszyć dalej.
Pracownik się uśmiechnął.
Ethan czekał. Podał jej piłkę baseballową.
Napisał na nim: „Dla Andrei. Kibicujcie wam obojgu!”
Potem podpisał: „Twój dziadek dobrze cię uczył!”
Oczy Andrei znów się zaszkliły.
Odpowiedziała: „Polubiłby cię”.
Ethan się uśmiechnął.
Ethan czekał.
Potem Andrea dodała: „Chyba że się nie wykreślisz!”
Wpatrywałem się w nią. Ethan wpatrywał się w nią.
A potem się roześmiał!
Podpisał: „Sprawiedliwy”.
To była moja siostra.
Daj jej pięć minut ze swoim bohaterem, a i tak skrytykuje jego grę.
Dziadek byłby dumny.
A potem się roześmiał!
Jadąc Uberem do domu, Andrea trzymała złożony, naprawiony znak na kolanach.
Piłka baseballowa stała między nami.
Po chwili odezwała się: „Czy ta kobieta była zawstydzona?”
Zaśmiałem się.
“Bardzo!”
“Dobry.”
Potem spojrzała na mnie winnie.
Czy to źle, że jestem szczęśliwy?
Czy ta kobieta była zawstydzona?
Zastanowiłem się nad tym.
„Nie. Ale nie sądzę, żeby Ethan chciał, żeby wszyscy jej nienawidzili.”
Andrea skinęła głową.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
